Suscríbete

Contenido exclusivo para suscriptores digitales

A voltas coas mulleres

50 anos despois de Le Boucher

Arriba: Tippi Hedren á canda de Alfred Hitchcock. Abaixo: fotograma de Le Boucher ("O carniceiro") de Claude Chabrol (1970).

Arriba: Tippi Hedren á canda de Alfred Hitchcock. Abaixo: fotograma de Le Boucher ("O carniceiro") de Claude Chabrol (1970).

Jean de Meung cría que o mal dos homes son as mulleres. "Todas vós sodes, fostes e seredes putas por acción ou por intención", berraba desde os acicalados octosílabos do seu Roman de la Rose: un pensamento que despois de oito séculos aínda resulta apropiado para definir o que algúns cabaleiros opinan sobre as damas.

A sombra da misoxinia semella ser igual de alongada hoxe que no ano 1970, momento en que Claude Chabrol (París, 1930-2010) realiza a súa obra mestra Le Boucher. Con todo, a realidade que presenta o director francés incorpora novos matices que preludian un violento desenlace para o que en 1280 comezou sendo unha desafortunada consideración vertida nun poema excepcional.

A tan só catro horas e media en automóbil do lugar onde naceu o poeta fachendoso atópase a pequena e tranquila vila de Tremolat, situada na zona do Perigord negro. Alí, durante a celebración dunha voda, coñécense Hélène (Stéphane Audran) e Popaul (Jean Yanne). Ela, mestra de profesión. El, carniceiro de nacemento. Popaul -orfo forzado do seu pai, afectado polas vivencias traumáticas das guerras de Alxeria e Indochina- é un asasino. Chabrol déixao claro desde a escena inicial, moito antes de que apareza o corpo da súa primeira vítima (todas elas mulleres, por certo). Nela Hélène toma consciencia da significación dese grácil movemento das súas mans mentres tora o asado nupcial -unha habilidade e delicadeza, por desgraza, semellante á que se necesitarían no caso de estar a despedazar un cadáver-. E vai ser ela a elixida que reciba o primeiro anaco na punta do seu coitelo. En adiante as ofrendas á súa beldade aumentarán perigosamente de tamaño. Desde unha pata de cordeiro, envolta como se fose un ramo de rosas, até o corpo dunha moza acabada de casar: o asasinato como xesto amoroso.

É precisamente esa certeza sobre a que se constrúe a trama o que cativa desde o comezo o espectador. Unha especie de danza mesmerizante entre dúas personaxes que, a partir dun determinado momento, verán bascular perigosamente a súa relación entre o amor e a morte.

O que vén a continuación é sinxelamente a corroboración, por parte do realizador, da natureza misteriosa e desacougante desta amizade que acaba de nacer igual de morta que o pavo. Durante unha escena, que dura case catro minutos, acompañamos os dous protagonistas de volta a casa. Pasean con parsimonia, en silencio, ao longo de rúas cheas de vida, como dous seres que acaban de coarse por unha fenda da Historia. Ela, a xove mestra de Tremolat, leva tan só tres anos vivindo alí. Foxe, con toda probabilidade, da lembranza dolorosa dun antigo amor que non conseguiu frutificar. Un feito que dibuxou no seu rostro a máis triste das olladas. El, veciño de sempre da vila, non fala doutra cousa que dos seus quince anos no exército francés, das barbaries das que foi testemuña, segundo as súas palabras, e executor, desde a incerteza que, como espectadores, nos impide confiar nel.

Durante unha visita da mestra á Cova de Lascaux, un dos cativos pregúntalle con inocencia que pasaría se o home de Cro-Magnon regresase ao noso mundo. Que faría? Sería capaz de sobrevivir? A señorita Hélène dubida durante uns instantes e respóndelle que posibelmente se adaptaría e habitaría entre nós. Mais tamén é posíbel que non lograse sobrevivir. De iso vai Le Boucher.

Son loira e vanme matar

  • A que Sir Alfred Hitchcock estableceu como "muller perfecta" (loira, sofisticada, cun ar enigmático e disciplinado sex appeal) debe morrer. Noutras palabras, alguén ten que a matar pase o que pase, a ser posíbel na ducha e cun obxecto punzante que faga correr o seu sangue por entre as baldosas dun baño cutre, sucio e miserento como a alma do seu autor. As obsesións deste cineasta, que marabillou os seguidores da Nouvelle Vague (entre os que se encontraba o mesmísimo Claude Chabrol, coautor xunto a Éric Rohmer do famoso libro Hitchcock) e a todos nós, tiñan moito de perversión e de desexos insatisfeitos. Segundo as palabras de Tippi Hedren, unha das súas actrices fetiche (do portugués feitiço), "o que asexaba baixo a enorme figura de Alfred Hitchcock era un depredador sexual cunha máis que anómala relación coas mulleres". Lamentabelmente, o cinema semella ser con frecuencia a plataforma desde onde se ensina a matar mulleres. O indecente número de escenas de violencia sobre nós que a historia da sétima arte nos leva regalado non deixa lugar a dúbidas. Violacións, raptos, as labazadas dos filmes de Maurice Pialat, mortes, todo iso axuda para que Manuela Iglesias, asasinada polo seu home en A Pastoriza o pasado 27 de xaneiro, se converta en protagonista á forza doutro filme de terror.

Compartir el artículo

stats