Oxalá que este verán non arda

Oxalá este verán non teñamos que contar hectáreas de incendios. Oxalá non teñamos que poñelas unha enriba doutra e erguer con elas edificios estatísticos enteiros que poidamos comparar con outros anos e dicir que grandes somos. Oxalá non haxa que contar hectáreas nin carballos queimados, porque os quilos de cinza son incontábeis e o mesmo os insectos que arden e os paxaros que deixan de respirar abafados e as flores que non se queixan, pero que tamén morren e nin cadáver deixan.

Oxalá este verán non teñamos que medir o vento nin mastigar os seus quilómetros cando asustan aos bombeiros e dicir 33 e non sorrir para a foto pola brisa, senón pensar que alá vén unha das mans pantasma que contribúen a acender as nosas terras e a borrar dos nosos horizontes pouco a pouco a esperanza.

Oxalá non nos vexamos obrigados a falar de casas calcinadas, de árbores calcinadas, de esperanzas calcinadas, e non teñamos que nos preocupar por levarlles dende o ar o xantar aos coitados veciños cuadrúpedes ou miriápodos, que tanto ten, que aquí non se discrimina polo número de patas, que tiveron a mala fortuna de vivir nunha paisaxe condenada a ser aprendiz de deserto.

Oxalá non haxa que restar litros de auga e compor calendarios coas horas para dicir agora si, agora non, no noso degoiro do líquido da vida. Oxalá poidamos lavar os dentes sen medo e enxaboarnos na ducha e pechar a billa mentres, si, porque somos civilizados, pero non porque teñamos que contar a auga.

Oxalá non teñamos que acumular temperaturas máximas, sobre todo máximas, e algunha mínima despistada que apareza no medio do escenario coas liñas esquecidas. Oxalá poidamos levantarnos e respirar o horizonte e berrar ao mediodía con entusiasmo e non con gana de nos encerrar nunha cova para reivindicar o verbo veranear como o contrario de invernar.

Oxalá non teñamos que camiñar sobre po, a terra baixo os nosos pés tan sedenta que a confundamos coas cinzas dos nosos devanceiros. Oxalá non contribuamos a seguir construíndo futuros feitos de fendas no chan e non castiguemos a terra con bulldozers e rozadoras para pararlle os pés ao lume.

Houbo un tempo en que dicir verán era como dicir vacacións, e mesmo nun lugar tórrido coma Ourense aínda non era sinónimo de destrución. Os que coñecemos ese verán preferimos que chova e mollarnos só para que Galicia non arda.

Oxalá non fixese falla desexar o inverno para que a estación non nos leve.

Suscríbete para seguir leyendo