O perigo de ir tan rápido

A vida desenvólvese con tanta velocidade que a propia existencia se converteu nun feito sempre acelerado, sen pausas nin intermedios, coma as mensaxes de voz que reproducimos a 2x, coma un carrusel de historias de Instagram que consumimos sen pestanexar, devorando os instantes dos demais á custa dos nosos, comportándonos cando miramos dun xeito semellante ao que facemos ao papar comida graxenta: con culpa, sen pensar, sen dixerir, sen aprezar as diferenzas e que a grandeza está nos detalles.

Co exceso de présas, coa escaseza en xeral de tempo suficiente para cumprir coas encomendas de cada día, co reloxo sempre adiantado, resulta moi difícil saber onde encaixar as cousas importantes. A ansiedade é normal, case un desabafo no medio do proceso.

Queremos baixar o nivel, pero as obrigas nunca desaparecen, e ademais hai que vivir, e para desfrutar co relevante non existen os atallos doados. Soportamos os momentos urxentes, aínda que sexan irrelevantes, como por exemplo non ter só que traballar, senón ter que facelo ben, como lembrarse de ir ao ximnasio, como manter limpos os baños. Dos moitos propósitos que prometemos ao comezo do ano, os días iniciais pasan e reducen a nada o autoengano, ata aceptar que resulta imposible baixar deste avión co que atravesamos a vida.

O problema é ter a lingua fóra e perder aínda así as vivencias cruciais, e habitar nas ausencias e no arrepentimento, percorrendo o camiño ata ser un deses maiores que se laian, ao chegar á xubilación, de que pasaron pouco tempo coa familia mentres traballaban. Quen construirá na prórroga os afectos que se minusvaloraron primeiro.

Hai que correr só para chegar a tempo ao primordial: para dar unha aperta á persoa que queres, para xogar coa túa pequena, para participar nunha conversa absurda na que escachas de risa, para escoitar con despreocupación o bruído do mar bravo, sen medo, porque non pasa nada, porque estás tranquilo na area, a piques de que te leve a soneca.

A conquista fundamental consiste en ser quen de aguantar o ritmo, en resistir a presión da présa, e sobre todo en non deixar o importante detrás por culpa de querer ir sempre tan rápido.

Suscríbete para seguir leyendo