Wendy no tornado
Os irmáns do sol

Unha persoa camiña por Caracas, en Venezuela. / Ronald Pena R. | EFE
Dos primeiros anos da infancia, lembro as bágoas da miña nai cando soaba «Galicia y sus canciones» no equipo de música a 6.669,57 quilómetros de aquí.
Despois, seguiron os choros a 6.669 quilómetros de Caracas ao escoitar o segundo himno de Venezuela, o «Alma llanera» de Carlos Almenar: «Yo nací en esta ribera/ del arauca vibrador/ soy hermano de la espuma/ de las garzas, de las rosas/ y del sol y del sol».
Trala canción, chegaban a melancolía e as lembranzas: o duro traballo para desempeñar a pasaxe do transatlántico Begoña, a convivencia nunha Babel onde compartían vida con xentes de medio mundo (España, Cuba, Italia, Portugal, Holanda, Estados Unidos, Alemaña...) e a felicidade de ir construíndo a prosperidade.
«Un gran país!», suspiraba miña nai cos ollos tristes. Eu non entendía por que botaba de menos unha terra na que che podían disparar na perna ao ir buscar o coche que che roubaran; na que che podían secuestrar a pleno sol a túa filla collida da man ou na que era normal ter un revólver...
Para comprender, visualizo canles do YouTube para ver a Suíza americana na bonanza petroleira dos anos 60 e 70, a súa vangarda, o ascensor social que ofrecía; pero tamén teño presente a desigualdade e a ruína co 18 de febreiro do 1983 cando devalaron o bolívar á metade da súa cotización fronte ao dólar.
Durante 30 anos, dubidamos se regresar «de visita». Pouco a pouco borramos o destino: Venezuela foi incluída varios anos entre os países máis perigosos do mundo. Haberá uns meses resucitei a arela. Catai volvía a ofrecer viaxes organizadas e ‘seguras’. Só me quedaba aforrar uns anos... Este xaneiro, co secuestro de Maduro por militares ianquis, recibín o mazazo.
Oxalá os oito millóns de venezolanos –que segundo Acnur emigraron nos últimos anos buscando protección e unha vida mellor– poidan regresar. Pero non me fío de Trump, un empresario que está a aniquilar o dereito internacional. Non confío nunha María Corina Machado que ofrece compartir o seu Premio Nobel con quen a descualificou; tampouco na ‘colaboradora’ Delcy Rodríguez. Por que esta última foi a elixida? Para evitar unha guerra civil? Temo que Venezuela entrase nun tornado. Volverá a guerrilla? Alí e no resto do mundo, dende agora, calquera cousa pode acontecer.
Suscríbete para seguir leyendo
- El caso de los asesinatos de cuatro hermanas gallegas
- Luca, el “terremoto” de los circuitos gallegos
- Los famosos gallegos de la lucecita
- Tesoros forestales para (no) perderse en otoño
- «Ramsay llega tarde, la carne gallega lleva tiempo siendo la mejor del mundo»
- Cuando la movida madrileña invadió Vigo: 36 horas de sexo, drogas y rock and roll
- De un vestido de lentejuelas de su abuela a millones de reproducciones: así se labra el éxito en redes esta influencer viguesa
- Los Quesada Legido, una saga de artistas
