Apósitos na Arcadia

Apósitos na Arcadia.

Apósitos na Arcadia. / FDV

Carmen Villar

Carmen Villar

Cando era moi cativa, todos os males do meu mundo cabían debaixo dunha tirita. Abondaba ese anaquiño de plástico pegañento para protexerme da apocalipse dos microbios. Iso dicían os avós, que sempre levaban razón.

Mentres habitaba na feliz Arcadia da infancia, non existía nada no meu mundo que unha tirita non curase, aínda que despois ás veces, ao despegalas, se aferrasen ás miñas pernas, beneficiarias habituais das súas bondades, afeitas como estaban xa a rubir canda min ás árbores ou a chimpar dende os valados, a ver quen se tira de máis arriba. Aí ía eu, como non, e os meus xeonllos adoitaban ser as vítimas colaterais desa afouteza irrepetíbel e sen contaminar que de meniños aniña no noso peito.

Algunhas tiritas rendíanse antes de tempo, sen ganas de finalizar a súa misión, case sempre cansas de fozaren canda min no río coa peneira da avoa na procura dalgunha pebida de ouro esquecida polos romanos. Impacientes, ían desertando con disimulo, empezando polos extremos, e ao cabo dunhas horas collían a cor da terra e, sen dar chío, deixábanse caer ata se diluíren no humus do que nace a vida do cosmos. Outras veces, encirrábaas eu a ese desleixo, farta de telas enriba.

Fose polo que fose, a ferida quedaba ao ar, exhibindo unha bostela proporcional á aventura: canto máis lonxe tentara saltar, canto máis alto o valo ao que subira, máis superficie ocupaba sobre os meus xeonllos ese escudo natural que me protexía, case sempre nos dous, para que non se celasen.

A vida das feridas despois da tirita era emocionante. Nese estadio de exposición pública, o seu é que os meniños comparasen os cortes coma únicas probas oficiais aceptábeis e homologables das súas heroicidades.

Pero que unha tirita se rendese ou se deixase derrotar antes de tempo tiña consecuencias menos desexables: a cotra exposta convidaba ao espolio. Malia que os avoíños me advertían –que che vai quedar marca, non a arranques–, nunca lles fixen demasiado caso. Ignoraba que tamén para sandar fai falla paciencia.

Anos despois, ao contemplar os xeonllos, non estraño as tiritas, pero si moitísimo os meus avós. Canta razón tiñan: alá fican os sinais delatores da miña inconsciencia, gravados coma un petróglifo sobre unha pedra, sen xeito de rectificación. A ausencia dos meus avós tampouco ten arranxo: hai marcas que son así, que quedan para sempre, e ata máis fondas cás cicatrices que delatan ás tiritas que non rematan o seu traballo.

E permítome a licenza de usar tiritas con agarimo, aínda que a Real Academia Galega as designa de xeito oficial como apósitos adhesivos, porque convirán comigo en que este conto non sería o mesmo con esa expresión.

Suscríbete para seguir leyendo