Saltar al contenido principalSaltar al pie de página

Violencia machista

Libertad provisional para el concejal de Altea detenido por abofetear y arrastrar a su pareja tras no ratificar la víctima la denuncia

El juzgado no ha acordado orden de protección al no solicitarla las partes, mientras que el alcalde del municipio alicantino le ha retirado de manera cautelar las competencias delegadas

Rafael Ramón Mompó.

Rafael Ramón Mompó. / Diego Coello Calvo

Diego Coello / P. Cerrada

El concejal de Servicios Jurídicos, Contratación y Patrimonio del Ayuntamiento de AlteaRafael Ramón Mompó, de Compromís, ha salido en libertad provisional este lunes de los juzgados de Dénia tras ser detenido por la Guardia Civil este domingo por la noche por, supuestamente, abofetear y causar lesiones no graves a su pareja sentimental, que no ha ratificado la denuncia en sede judicial. 

Según informa el Tribunal Superior de Justicia (TSJ) de la Comunidad Valenciana, la Plaza número 1 de Violencia sobre la Mujer del Tribunal de Instancia de Dénia ha acordado este mediodía la libertad para el edil, que queda investigado en una causa abierta por los delitos de maltrato de obra con lesiones y coacciones leves.

Ninguna de las partes ha solicitado la orden de protección y el juzgado no la ha acordado por no considerar que se dieran los requisitos para ello, informa el TSJ. La víctima se ha acogido a la dispensa de la obligación de declarar y no ha ratificado la denuncia. El juzgado de Dénia ha elevado el procedimiento a la Sección Penal del Tribunal de Instancia de Benidorm para su enjuiciamiento.

La detención del concejal por su presunta implicación en un delito de violencia de género se produjo alrededor de las 21 horas en el domicilio de Xàbia, donde la pareja tiene una vivienda y donde presuntamente ocurrieron los hechos. 

El edil, perteneciente a la formación política Compromís, fue arrestado tras la denuncia presentada por su pareja. Según consta en la denuncia, el político habría propinado presuntamente una bofetada a la víctima durante una fuerte discusión, cuyas causas no han trascendido. Posteriormente, siempre según el relato de la denunciante, el concejal la habría arrastrado por el suelo.

Tras recibir el aviso de un posible episodio de violencia de género, el equipo de la Policía Judicial de la Guardia Civil de Altea se desplazó al lugar de los hechos para hacerse cargo de las diligencias y procedió a la detención del concejal.

El entorno de la víctima confiaba esta mañana en que el juez valore la adopción de medidas cautelares de protección para la denunciante, entre ellas una posible orden de alejamiento y la prohibición de comunicación por cualquier vía mientras se desarrolla el proceso judicial.

Rafael Ramón Mompó, funcionario de Correos en excedencia por su actividad como enlace sindical, podría enfrentarse a cargos penales recogidos en la Ley Orgánica de Medidas de Protección Integral contra la Violencia de Género. En caso de condena firme, la legislación contempla desde penas de prisión hasta la inhabilitación especial para el ejercicio de cargo público.

Reacción del equipo de gobierno

Tras conocerse los hechos a través de los medios de comunicación, el equipo de gobierno municipal de Compromís ha difundido un comunicado institucional en el que señala que, por el momento, solo dispone de la información publicada y que no ha recibido todavía una comunicación oficial completa sobre lo ocurrido ni sobre las actuaciones policiales o judiciales.

El alcalde de Altea, Diego Zaragoza, ha decidido retirar de manera cautelar las competencias delegadas al concejal mientras se esclarecen los hechos.

En el comunicado, el gobierno local subraya su “respeto absoluto al principio de presunción de inocencia”, al tiempo que expresa una “condena firme y rotunda ante cualquier tipo de violencia, especialmente la que se ejerce en el ámbito de la pareja o contra las mujeres”.

Asimismo, el ejecutivo municipal reitera su compromiso con la defensa de la igualdad y la erradicación de cualquier forma de violencia y señala que adoptará las decisiones que correspondan, una vez se disponga de información oficial completa sobre el caso.

Mientras tanto, el equipo de gobierno ha apelado a la prudencia, al respeto del proceso judicial y a la confianza en el trabajo de las autoridades competentes.

Balizan el primer nido de chorlitejo en la Reserva Ornitológica de O Grove

Hai momentos nos que unha institución se define mellor ca en calquera discurso. Non cando fala de si mesma, senón cando ten que afrontar o incómodo, o delicado, o que doe e divide. Os casos de acoso son un deses momentos. Unha universidade pública non pode permitirse fallar aí. Non pode mirar para outro lado. Non pode relativizar. Non pode tratar como ruído o que para unha persoa pode ser unha experiencia de medo, humillación ou vulneración da súa dignidade. A primeira obriga dunha universidade é moi simple de formular e moi seria de cumprir: escoitar, atender e actuar. Pero actuar non é berrar máis ca ninguén. Actuar non é substituír os procedementos pola temperatura do momento. Actuar non é confundir a firmeza coa precipitación. Hai unha forma de responder que tranquiliza por un instante e fracasa a longo prazo: a do xesto sen rigor, a da frase contundente sen fundamento, a da condena pública que semella dar satisfacción inmediata pero debilita a xustiza. E hai outra máis difícil, menos vistosa cecáis, pero moito máis honesta: a de facer as cousas ben. Niso consiste a responsabilidade institucional. En tomar en serio toda denuncia. En activar os mecanismos previstos. En acompañar ás persoas afectadas. En preservar a súa intimidade. En analizar os feitos. En colaborar coas instancias competentes. E, ao mesmo tempo, en respectar a presunción de inocencia, a confidencialidade e as garantías que sosteñen unha convivencia democrática. Porque ninguén pode ser condenado sen probas, ninguén debería estar sinalado sen que os feitos sexan reais e teñan sido acreditados, porque non se pode afectar ás vidas das persoas por faladurías, por informacións incompletas ou sen respeito aos procedementos. Hai quen presenta estes principios como se uns estorbasen aos outros. Como se defender ás posibles vítimas obrigase a prescindir das garantías. Como se respectar os procedementos fose unha forma de tibieza. Como se a prudencia institucional fose sospeitosa por definición. Eu non o creo. Máis ben creo o contrario: cando unha institución renuncia ás garantías, tamén debilita a causa que di defender. Porque convén dicilo con claridade. Investigar non é encubrir. Gardar a reserva debida non é ocultar. Acompasar unha actuación ao marco legal non é inhibirse. A prudencia, nestes asuntos, non é covardía: é respecto ás persoas, aos feitos e ao dereito. E iso vale para todos. Para quen denuncia, que merece ser escoitada con toda a seriedade. E para quen é sinalado, que non pode ser convertido en culpable por rumor, por presión ambiental ou por veredicto de corredor. Vivimos tempos de inmediatez nas respostas. Un titular chega antes ca unha resolución. Un comentario corre máis ca unha investigación. Un cartel impacta máis ca un expediente. E unha rede social adoita ter pouca paciencia cos matices. Pero as institucións non poden actuar ao ritmo do sobresalto. Non deben moverse pola lóxica do escaparate. O seu deber é outro: soster a serenidade cando falta, poñer método onde hai ruído e non permitir que a dor, lexítima, desemboque na arbitrariedade. A loita contra o acoso merece toda a nosa firmeza. E merece tamén toda a nosa seriedade. Merece universidades que formen, prevengan e actúen. Merece espazos nos que calquera persoa saiba que a súa voz será atendida. Merece tolerancia cero ante as condutas incompatibles coa dignidade humana. Pero merece tamén que non se trivialice a gravidade destes asuntos reducindo todo a consignas, simplificacións ou sentenzas anticipadas. Unha universidade debe ser un lugar seguro. E un lugar seguro non é só aquel no que se condena rápido. É aquel no que se protexe ben. No que se acompaña con coidado. No que se actúa con rigor. No que non se abandona a ninguén, pero tampouco se sacrifica a xustiza á ansiedade pública. No que se entende que os dereitos non poden depender do volume do ruído. Eu creo nesa universidade. Nunha universidade que non cala por comodidade nin fala por impulso. Nunha universidade que non banaliza nin o dano nin as garantías. Nunha universidade que sabe que igualdade e Estado de dereito non son conceptos contraditorios, senón a mesma obriga moral expresada de dúas maneiras. Nunha universidade, en definitiva, que non escolle entre coidar ás persoas e coidar os procedementos, porque sabe que facer unha cousa ben esixe facer tamén a outra. Ao final, todo se resume nunha idea ben sinxela. Nun asunto así, unha institución que coide ás persoas non pode optar nin polo silencio nin polo linchamento. O seu deber é outro: estar á altura. Protexer sen arbitrariedades, escoitar sen prexuízos e actuar sen precipitación, non é debilidade. Chámase civilización. E eu podo afirmar orgulloso que a nosa Universidade de Vigo cumpre coa legalidade vixente en materia disciplinaria e coa necesaria e anhelada igualdade.

Tracking Pixel Contents