Saltar al contenido principalSaltar al pie de página

Las Bolsas retoman las caídas: el Ibex 35 cede un 1,55% y Wall Street se tiñe de rojo por el miedo a la inflación

Los parqués en Europa y Estados Unidos viven otra sesión bajista a medida que el Brent marque los 84 dólares

Paneles informativos en el Palacio de la Bolsa de Madrid, a 3 de febrero de 2026, en Madrid

Paneles informativos en el Palacio de la Bolsa de Madrid, a 3 de febrero de 2026, en Madrid / Europa Press

EP

El Ibex 35 ha vuelto a vivir una sesión marcada altibajos este jueves hasta ceder un 1,55%. El parqué madrileño ha aterrizado en el terreno de los 17.200 puntos y se ha contagiado del pesimismo en los principales índices de Wall Street. Por ello, el selectivo madrileño se posiciona muy lejos de los 19.000 puntos que aspiraba marcar hace apenas una semana tras una jornada muy volátil en los mercados financieros. Las Bolsas, tanto en el Viejo Continente, como en Wall Street, han vuelto a vivir bruscas caídas al calor de la escalada bélica entre Irán y Estados Unidos e Israel. El temor a un repunte de la inflación tras los avances del crudo han vuelto a ahuyentar a los inversores en los parqués de Europa y Estados Unidos, a medida que se agravan los temores a un cierre más prolongado del estrecho de Ormuz.

El pesimismo ha contagiado a los índices en ambos puntos del Atlántico. Al cierre de la sesión en Europa, el índice S&P 500 retrocede cerca de un 0,70%, mientras que el índice tecnológico Nasdaq, se deja cerca de un 0,40%. El parqué de Fráncfort ha liderado las caídas en el Viejo Continente, con un retroceso de hasta un 1,57% mientras que en París, el índice gala ha cedido un 1,49%. Milán también ha cerrado en negativo, con una caída del 1,53%. Al otro lado del Canal de la Mancha, el índice principal de Londres se ha dejado un 1,46%.

El barril del Brent, la referencia de Europa, ha registrado su quinta jornada consecutiva de alzas, hasta marcar de nuevo el umbral de los 84 dólares por barril.

"El temor a una crisis energética prolongada por el conflicto de Oriente Medio y sus implicaciones sobre inflación, crecimiento y tipos siguen dominando la escena. El escenario más probable es una escalada limitada y controlada", explican los expertos de Bankinter. Estos movimientos se producen en medio de varios días de bruscos movimientos en Oriente Próximo: las Fuerzas de Defensa de Israel (FDI) ha anunciado este jueves otra "amplia" ola de ataques aéreos contra Teherán, capital de Irán, en el marco de la ofensiva lanzada junto a Estados Unidos el pasado sábado, y que deja ya más de mil víctimas mortales en el país.

En este contexto, la Alta Representante de la Unión Europea para Política Exterior, Kaja Kallas, ha convocado para este jueves, 5 de marzo, una nueva reunión extraordinaria de los ministros de Exteriores de los Veintisiete para abordar la escalada del conflicto en Oriente Próximo por la ofensiva lanzada el 28 de febrero por Estados Unidos e Israel contra Irán. Justamente este jueves, el vicepresidente del Banco Central Europeo (BCE), Luis de Guindos, ha advertido este jueves de que las perspectivas para la economía europea "están claramente condicionadas" por lo que está sucediendo en Oriente Próximo.

En el último tramo de la sesión, los valores que han registrado más subidas han sido Grifols (+3,67%), Amadeus (+3,01%), Fluidra (+1,28%) y Enagás (+0,72%). Del lado contrario, las más rezagadas han sido ArcelorMittal (-6,15%), Indra (-3,57%), IAG (-2,58%) y ACS (-1,30%).

Las materias primas han continuado su escalada. El barril de Brent avanzaba un 2%, hasta los 83,01 dólares, mientras que el West Texas Intermediate (WTI) alcanzaba los 76,45 dólares, un 2,41% más. Los futuros europeos de gas natural, negociados en la plataforma TTF, avanzaban un 4,84%, hasta los 51,13 euros por megavatio hora.

El Tesoro coloca una subasta de 5.937 millones

En el mercado de renta fija, el rendimiento del bono soberano español con vencimiento a 10 años alcanzaba el 3,241%, frente al 3,194% registrado al cierre del miércoles. De esta forma, la prima de riesgo frente a la deuda alemana se elevaba en cuatro décimas, hasta los 44,8 puntos básicos. En el mercado de divisa, el euro se depreciaba un 0,19%, hasta alcanzar un tipo de cambio de 1,1614 dólares por cada euro.

En este escenario de incertidumbre, el Tesoro Público español ha colocado este jueves 5.937,4 millones de euros en una subasta de bonos y obligaciones del Estado, en el rango medio previsto, y lo ha hecho elevando la rentabilidad ofrecida a los inversores a 3 años, según el resultado anunciado por el Banco de España.

Asimismo, este jueves se ha conocido que el Índice General de Producción Industrial (IPI) de España bajó un 2,7% en enero en relación al mismo mes de 2025, tasa casi seis puntos inferior a la de diciembre, con lo que pone fin a siete meses consecutivos de ascensos y registra su mayor caída interanual desde abril de 2025, cuando retrocedió un 5,7%.

Suscríbete para seguir leyendo

Hai momentos nos que unha institución se define mellor ca en calquera discurso. Non cando fala de si mesma, senón cando ten que afrontar o incómodo, o delicado, o que doe e divide. Os casos de acoso son un deses momentos. Unha universidade pública non pode permitirse fallar aí. Non pode mirar para outro lado. Non pode relativizar. Non pode tratar como ruído o que para unha persoa pode ser unha experiencia de medo, humillación ou vulneración da súa dignidade. A primeira obriga dunha universidade é moi simple de formular e moi seria de cumprir: escoitar, atender e actuar. Pero actuar non é berrar máis ca ninguén. Actuar non é substituír os procedementos pola temperatura do momento. Actuar non é confundir a firmeza coa precipitación. Hai unha forma de responder que tranquiliza por un instante e fracasa a longo prazo: a do xesto sen rigor, a da frase contundente sen fundamento, a da condena pública que semella dar satisfacción inmediata pero debilita a xustiza. E hai outra máis difícil, menos vistosa cecáis, pero moito máis honesta: a de facer as cousas ben. Niso consiste a responsabilidade institucional. En tomar en serio toda denuncia. En activar os mecanismos previstos. En acompañar ás persoas afectadas. En preservar a súa intimidade. En analizar os feitos. En colaborar coas instancias competentes. E, ao mesmo tempo, en respectar a presunción de inocencia, a confidencialidade e as garantías que sosteñen unha convivencia democrática. Porque ninguén pode ser condenado sen probas, ninguén debería estar sinalado sen que os feitos sexan reais e teñan sido acreditados, porque non se pode afectar ás vidas das persoas por faladurías, por informacións incompletas ou sen respeito aos procedementos. Hai quen presenta estes principios como se uns estorbasen aos outros. Como se defender ás posibles vítimas obrigase a prescindir das garantías. Como se respectar os procedementos fose unha forma de tibieza. Como se a prudencia institucional fose sospeitosa por definición. Eu non o creo. Máis ben creo o contrario: cando unha institución renuncia ás garantías, tamén debilita a causa que di defender. Porque convén dicilo con claridade. Investigar non é encubrir. Gardar a reserva debida non é ocultar. Acompasar unha actuación ao marco legal non é inhibirse. A prudencia, nestes asuntos, non é covardía: é respecto ás persoas, aos feitos e ao dereito. E iso vale para todos. Para quen denuncia, que merece ser escoitada con toda a seriedade. E para quen é sinalado, que non pode ser convertido en culpable por rumor, por presión ambiental ou por veredicto de corredor. Vivimos tempos de inmediatez nas respostas. Un titular chega antes ca unha resolución. Un comentario corre máis ca unha investigación. Un cartel impacta máis ca un expediente. E unha rede social adoita ter pouca paciencia cos matices. Pero as institucións non poden actuar ao ritmo do sobresalto. Non deben moverse pola lóxica do escaparate. O seu deber é outro: soster a serenidade cando falta, poñer método onde hai ruído e non permitir que a dor, lexítima, desemboque na arbitrariedade. A loita contra o acoso merece toda a nosa firmeza. E merece tamén toda a nosa seriedade. Merece universidades que formen, prevengan e actúen. Merece espazos nos que calquera persoa saiba que a súa voz será atendida. Merece tolerancia cero ante as condutas incompatibles coa dignidade humana. Pero merece tamén que non se trivialice a gravidade destes asuntos reducindo todo a consignas, simplificacións ou sentenzas anticipadas. Unha universidade debe ser un lugar seguro. E un lugar seguro non é só aquel no que se condena rápido. É aquel no que se protexe ben. No que se acompaña con coidado. No que se actúa con rigor. No que non se abandona a ninguén, pero tampouco se sacrifica a xustiza á ansiedade pública. No que se entende que os dereitos non poden depender do volume do ruído. Eu creo nesa universidade. Nunha universidade que non cala por comodidade nin fala por impulso. Nunha universidade que non banaliza nin o dano nin as garantías. Nunha universidade que sabe que igualdade e Estado de dereito non son conceptos contraditorios, senón a mesma obriga moral expresada de dúas maneiras. Nunha universidade, en definitiva, que non escolle entre coidar ás persoas e coidar os procedementos, porque sabe que facer unha cousa ben esixe facer tamén a outra. Ao final, todo se resume nunha idea ben sinxela. Nun asunto así, unha institución que coide ás persoas non pode optar nin polo silencio nin polo linchamento. O seu deber é outro: estar á altura. Protexer sen arbitrariedades, escoitar sen prexuízos e actuar sen precipitación, non é debilidade. Chámase civilización. E eu podo afirmar orgulloso que a nosa Universidade de Vigo cumpre coa legalidade vixente en materia disciplinaria e coa necesaria e anhelada igualdade.

El PP acusa a Caballero de dejar morir la figura del Cronista Oficial de Vigo
Tracking Pixel Contents