«Pode parecer que non, pero aínda quedan moitas Ofelias entre nós»

A actriz Cristina Andrade fálanos da súa participación en Hamlet, do Centro Dramático Galego, aclamada pola crítica e con entradas esgotadas na maioría das funcións.

‘Hamlet’ volve aos escenarios?

Así é, despois de esgotar entradas nas últimas funcións, o Centro Dramático Galego decidiu facer unha reposición dunhas oito funcións, xa para o ano que vén. Tamén haberá novas datas para A Serie Clopen e Memorias dun neno labrego.

Como chegou a interpretar este papel?

Foi un proceso longo. O Centro Dramático Galego é unha entidade pública, polo que os procesos de selección son abertos e con bastante carga burocrática. Eu preséntome todos os anos, e nesta ocasión optaba a dúas producións. Finalmente cheguei á fase de cásting deste, que foi case como un obradoiro sobre Shakespeare no que xa de por si aprendín moito. Por suposto, cando me dixeron que me collían para o papel de Ofelia, a alegría foi inmediata.

Xa coñecía a obra de antes, ou o seu primeiro contacto foi con este proxecto?

Coñecíaa de antes. Hamlet é un clásico, case o libreto do actor. Trabállase moito, non só polos temas universais e atemporais que trata, senón pola metainterpretación, xa que a propia personaxe tamén actúa. Con todo, a raíz deste traballo puiden documentarme máis e aproximarme á obra dun xeito máis profundo. Non é o mesmo entendela dende fóra que cando lle das vida.

Durante este tempo, que aprendeu da personaxe de Ofelia?

Ofelia é unha personaxe escrita no 1600, e iso nótase no sentido de que aparece dun xeito moi superficial e abstracto. Isto permitiunos escoller como queriamos interpretala, e decidimos facelo dende a súa contemporaneidade. Pode parecer que non, pero aínda hai moitas Ofelias entre nós. É unha muller incomprendida e apaleada por todo o seu arredor. Ten dificultades para comunicarse co seu entorno e estas veñen dadas polo seu propio contexto, como por desgraza aínda acontece hoxe en día en numerosos casos.

Algo que a marcara dela?

Quizais, o que máis segue comigo é comprender que ás veces, por moito que nos empeñemos e poñamos da nosa parte, o resultado está xa condicionado polo noso contexto. Dela aprendín moito, pero hai unha frase que figura no seu último monólogo e que me quedou gravada. Di: ‘Ofelia non será a muller que leve o río, non será a ninfa das augas pintada por homes. A miña dor non será ficción, será a vergoña do mundo’. Penso que é un fragmento que explica moitas cousas.

Imaxino que foron meses de moito traballo, pero que é o que máis disfrutou de participar en ‘Hamlet’?

Para comezar, a estabilidade que che dá. Pode soar pouco romántico, pero para unha actriz saber que vai estar cinco meses traballando e con horarios cerrados é algo moi pouco habitual, e que se valora. Pero sobre todo, o moito que aprendín do equipo. Vanesa Sotelo e Tito Asorey son dous dramaturgos impresionantes, o elenco é marabilloso... En xeral, foi un proxecto que me marcou tanto a nivel profesional como persoal, e do que podería falar horas.

Vostede fai tanto audiovisual como teatro. Algunha preferencia?

É imposible escoller entre un ou o outro. Ambos teñen códigos totalmente diferentes, e gústanme por igual. O teatro lévate máis ao oficio, á artesanía de interpretar. Mentres, a cámara é máis inmediata, pero ambos aportan moito.

Para rematar, algún proxecto no que estea traballando actualmente?

Comezo este verán a rodaxe dunha serie, pero disto aínda non podo falar moito. A maiores, estrearemos en setembro coa compañía Contraprodución a obra Crónica do rei pasmado, de Torrente Ballester, coa que faremos xira a nivel galego e nacional.

Suscríbete para seguir leyendo