Mentres chega a ambulancia

Hai unha frase que nunca pensei que escribiría: Que non che dea por enfermar no rural.

Fai dúas semanas, en plena vaga de calor, un veciño de Agolada saíu facer o que fixo toda a vida: traballar na súa horta. Ao regresar á casa empezou a sentirse mal. Moi mal. A súa familia chamou ao 061.

De Lalín a Agolada hai pouco máis de vinte minutos en coche. A asistencia sanitaria tardou preto de corenta e cinco minutos en chegar. Durante ese tempo volveron chamar varias veces. A angustia medraba mentres o reloxo seguía avanzando.

Cando por fin chegaron os sanitarios, aínda precisaron máis de media hora para estabilizar o paciente. Fixeron un traballo extraordinario. Este artigo non vai contra eles. Todo o contrario. Vai contra un sistema que obriga a profesionais excelentes a facer milagres con recursos insuficientes. Porque un golpe de calor non espera. O cerebro non espera. O corazón non espera.

Uns minutos máis e, mentres o resto de Agolada celebraba San Pedro, unha familia podería estar chorando a morte dun pai, dun fillo ou dun irmán. Dun home novo, cheo de vida.

E o peor é que isto non é unha excepción. Levamos anos normalizando que vivir no rural significa esperar máis. Esperar pola ambulancia. Esperar polo médico. Esperar por unha cita. Esperar por unha solución que nunca acaba de chegar.

Pero hai esperas que non admiten demora. A saúde non entende de distancias. As persoas tampouco deberían entender de códigos postais cando está en xogo a súa vida.

A Xunta de Galicia, gobernada polo Partido Popular desde hai máis de quince anos, ten a responsabilidade e a obriga de garantir que a sanidade pública chegue en igualdade de condicións a todo o territorio. E esa igualdade, por desgraza, non sempre chega ao rural.

Din que todos temos dereito á mesma sanidade pública. É unha frase bonita. Ata que un reloxo marca corenta e cinco minutos e comprendes que hai galegos que viven con menos oportunidades de recibir asistencia a tempo simplemente porque decidiron vivir lonxe dunha cidade.

Non escribo isto buscando culpables fáciles. Escríboo porque ninguén debería preguntarse se a ambulancia chegará a tempo. Escríboo porque a vida dunha persoa de Agolada vale exactamente o mesmo ca a dunha persoa de Vigo, Santiago ou A Coruña. Escríboo porque o rural non pide privilexios. Só pide que, cando alguén marque o 061, a esperanza chegue antes ca o medo.