Carboeiro soa a milagre

O Mosteiro de Carboeiro volveu exercer este sábado como un dos grandes santuarios da música tradicional e da cultura popular galega. As imaxes da xornada deixaron unha escena xa habitual nesta cita: a carballeira ateigada, o público seguindo a procesión e a música ocupando tanto o exterior como o interior do cenobio. Os XXVII Encontros de Música Tradicional reuniron de novo a numeroso público nunha xornada que encheu de sons, ritos e festa compartida a contorna do monumento silledense. A pedra, o bosque, o río Deza e os camiños de acceso convertéronse durante todo o día nun escenario aberto para celebrar unha tradición viva, feita de memoria, participación e comunidade.

A cita, organizada pola Asociación Intercultural Santa Ferreña dos Encontros de Música Tradicional de Carboeiro, mantivo intacto o seu espírito popular e interxeracional. A xornada xirou arredor do milagre da Santa Ferreña no «burro da Tía Lola», a lenda que dá sentido á danza das fitas e á procesión. A historia do dragón de tres cabezas que ameazaba Carboeiro e da intervención da santa para liberar o lugar volveu estar presente nunha celebración que mestura narración, música, simbolismo e humor colectivo.

Encontros de Música Tradicional en Carboeiro

Ver galería

A actividade comezou xa ao mediodía coa sesión vermú e continuou coa poxa das andas, a cerimonia solemne e a procesión da Santa Ferreña. As figuras, os papamoscas de Viravolta, a música e a participación do público déronlle forma a un dos momentos máis agardados da programación, que levou a festa ata o propio interior do mosteiro e tamén polos espazos exteriores. A aparición da coca e a danza de honra completaron esa parte ritual e festiva que converte Carboeiro nunha cita singular dentro do calendario cultural galego.

Ao longo do día tamén houbo feira de artesanía, xantar popular, xogos tradicionais, un obradoiro de toques de campá e a contada Merlo que espera polas cereixas, a cargo de Celsiño F. Sanmartín. A exposición Coreografías do facer, con imaxes do traballo feminino procedentes do Fondo Henningsen do APOI-Museo do Pobo Galego e títeres da colección de Viravolta, engadiu unha ollada documental e patrimonial á xornada.

A música foi, unha vez máis, o fío que todo o uniu. Entre cantos, instrumentos, bailes e encontro veciñal, Carboeiro reivindicou o valor dos «tesouros vivos»: persoas que gardan e transmiten saberes, xeitos de tocar, contar e festexar herdados de xeración en xeración. Xa á noite, a foliada prolongou a celebración «ata que o corpo aguante», fiel ao lema que resume o espírito dos Encontros: «Viva a xuventude e a xente vella que non morra!».

Suscríbete para seguir leyendo