«Temos que evitar xuízos ante condutas diferentes»

APACAF, Asociación de Padres de Personas con Trastorno de Espectro Autista de Centros de Apoyo Familiar, leva desde 1993 traballando na atención especializada en Galicia. Ademais do centro A Braña, conta co centro A Penagrande en Moraña, en funcionamento desde 2009, onde se presta servizo de centro de día. Para visualizar esta xornada, os concellos da Estrada e Moraña iluminaranse de azul na noite do 2 de abril, sumándose a máis de 500 edificios en toda España.

—Hoxe é o Día Mundial de Concienciación sobre o Autismo.

Este ano, o día céntrase en evitar prexuízos e comprender ás persoas máis alá das aparencias. A mensaxe é fomentar empatía. Trátase de entender e apoiar, evitando xuízos apresurados ante comportamentos diferentes.

—Como empezaron en Berres?

O centro comezou en 1988. Pero tamén é importante diferenciar dúas etapas: por unha banda, o inicio en Berres do centro como tal, e por outra, algo moi distinto, que foi posta en marcha da residencia, en 2005, cando as persoas empezaron a vivir alí de forma permanente, as 24 horas.

—Cando empezou a residencia?

Cando os rapaces xa quedan alí a vivir, é dicir, os 365 días do ano. Iso non quere dicir que non visiten as súas casas familiares nin que non se manteña o contacto.

—Como foron os inicios da residencia?

O centro comezou como un servizo de atención en vacacións e fins de semana, partindo de cero. Xunto coas ANPAs reuniu a rapaces de distintos puntos de Galicia para ofrecerlles un ensino máis personalizado.

—De aí que se decidise pasar á convivencia?

Ao principio foi todo moi complicado, sen profesionais formados nin métodos claros, nunha etapa de moito esforzo e incerteza. Co tempo, os rapaces foron medrando e comezaron a faltar recursos, especialmente espazos para pasar máis tempo fóra do fogar e avanzar cara a unha vida máis autónoma.

—Cantos residentes había ao comezo?

Comezouse con poucos rapaces, 3, 5, 6 ata 8, e co tempo consolidouse un modelo de espazos pequenos e familiares, con atención profesional. Hoxe hai máis experiencia e estabilidade, e o centro atende a unhas 20 persoas no servizo de día e arredor de 10 na residencia.

—A residencia é unha casa que lles cedeu a súa nai…

O proxecto comezou en Berres por unha razón persoal, ante a necesidade de atención do meu fillo, aproveitando unha casa e finca familiar que cedeu a súa avoa. Co tempo fomos ampliando instalacións e adquirindo terreos lindeiros. Agora buscamos crear un bosque terapéutico, un espazo natural para o benestar e a convivencia. Neste momento estamos traballando no seu desenvolvemento.

—Para cando estará preparada?

A finca xa está en marcha e estase traballando nela, pero somos conscientes de que este será un proceso longo. Non se trata só do que hai agora, senón de plantar novas árbores e esperar a que medren, algo que levará moitos anos. Queremos que sexa un espazo onde as persoas poidan camiñar, correr e estar en contacto directo coa natureza: rodeadas de árbores, nun contorno tranquilo e con vistas abertas e moi agradábeis.

—Xa queda menos para a xuntanza coas familias...

Cada ano, en xuño, celebramos un encontro con ambiente festivo e comida campestre, normalmente no centro. A xornada inclúe unha reunión formal para aprobar contas e tratar a xestión, seguida dun momento de convivencia.Se o tempo o permite, este ano podería ser tipo pícnic no bosque terapéutico.

Suscríbete para seguir leyendo