«Quería levar ao escenario un relato da separación diferente ao que coñecemos»

As formas do amor. O título en si xa deixa entrever a temática da obra que a compañía Verdeverás presenta este venres no Teatro Principal da Estrada, ás 20.30 horas, con entrada de balde. Porén, este texto de María Ángeles Iglesias ten moitas máis capas das puideran desprenderse do seu nome, se ben algo podemos ler nas seguintes liñas.

Sen facernos ‘spoiler’, que nos pode adiantar desta obra?

É unha historia de amor sobre unha parella que se reencontra despois dun tempo separada. Aproveitando esta situación imos descubrir como foi que eles se atoparon por primeira vez, como foi crecendo ese amor, e cal foi o motivo de que finalmente colleran camiños diferentes. É unha excusa para falar do amor, revisar o concepto que temos del, ver se podemos atopar outros relatos que sexan máis reais, en consonancia cos tempos e co que desexamos.

Ademais de ser a protagonista feminina, vostede tamén é a escritora da obra. Cóntenos, que a levou a afondar nesta cuestión das relacións romáticas?

Efectivamente. Esta é unha peza de Verdeveras, unha compañía da que estou ao frente, polo que son escritora, coproductora xunto con Centro Dramático Galego. Eu adoito escribir obras diversas, e con esta xa levaba un tempo traballando. Escollín esta temática porque quería amosar no teatro un relato distinto ao que estamos acostumados sobre as separacións. Teño ao meu arredor xente que pasa por ese proceso de xeito diferente ao que se adoita ver, e quería darlle representación a esas testemuñas. Despois, a escrita ten moita maxia, e fun tirando doutros fíos.

Soubo escoller grandes profesionales para acompañala neste proxecto. Que nos pode dicir do resto do equipo?

Así é. Temos a Gena Baamonde na direción, unha profesional coa que temos moita sorte de contar aquí en Galicia. Ten moita rodaxe en temas de igualdade e xénero. O protagonista masculino é Sergio Zearreta, un gran actor con moitas táboas, e contamos coa música en directo de Tato López, que permite esas pausas que a historia precisa.

Como é interpretar o seu propio texto. Diría que esa doble identidade o fai máis sinxelo ou supón un reto?

É sempre un reto. Eu son dúas persoas distintas, a que escribe e a que interpreta. Ademais, quixen que Gena tivese total liberdade na direción, polo que a obra ten a súa impronta. As palabras sempre mudan cando pasan polo corpo, cobran outro sentido. Eu aprendín moito durante os ensaios e as sesión de improvisación, grazas a poñer en común o texto co resto do equipo.

Para rematar, como está acollendo o público a peza?

Levamos un ano de xira e estamos moi contentos. Dinnos que é unha obra que te deixa reflexionando, e que che fai pasar por moitos momentos, e para min iso é o máis satisfactorio.

«Eu son moi feliz facendo teatro»

Fáleme do sector do teatro. É doado facerse un oco?

Facer teatro é moi caro. Hai moitos profesionais que deben facer o seu traballo e cobrar debidamente por el. Eu tiven a sorte de contar co apoio do Centro Dramático Galego, algo que tamén supón un grande responsabilidade, pois é un selo de calidade e hai que estar á altura. Pero cando comecei tiven que deixar moitos CVs en compañías, sen recibir ningún traballo durante anos. Por fortuna, fun escribindo as miñas propias cousas, representando en pequenos bares, ata chegar aquí.

Diría que aínda é un sector precarizado?

Agora contamos cun convenio que regula a nosa actividade, pero é certo que sen axudas públicas é moi difícil saír adiante. Con todo, aos que nos gusta a sensación de estar no escenario, de recibir o agarimo do público e conseguir emocionalo, sempre vale a pena. Eu son moi feliz facendo teatro, todo o traballo é un premio, pero hai que creer moito no que se está a facer.