Sobrevoaron xa moitos nubeiros polo carrapucho do Farelo e nós aquí, na estrada da vida, coa túa voz, coa túa magna obra, co teu resón, na fertilidade da ledicia que nos honra.

Nós tamén gastamos en ti, en vós, Pintor e María, a memoria dos afectos compartidos dese primeiro encontro, inesquecible, na Terra do Medio.

E recuncamos unha e outra vez. Percorremos cos ollos abertos as túas palabras, verbas que diría o noso Varela Buxán, claras e sinxelas, ensoñadas no rego fondo, dende a profundidade da gándara ata alá arriba no ceo.

E sempre a lingua de noso coma un bico que nos damos cada vez en cada sílaba que canta e orgullece nas nosas voces.

E si. Claro que si. Levas razón. Dende aquela todos somos pendello, baldaquino, Primo, Arnego, Carmoega, asubío do merlo, limoeiro, Coiro... A aldea re(existente) na que todos acreditamos.

Basta cheo! Repetías sorrinte na mesa do comedor da túa casa da Vila de Quián. A aldeíña do silencio medraba no encanto de farturas dos pereiriños da escola do Foxo.

E alí, co Ferreiriño como testemuña, estreamos na eira unha peciña do teatro amador que tanto amas, O pescador e o neno.

“Neno: e custa moito ser escritor? Pescador: pouco, tes que poñer a man aquí (collendo o corazón nun puño) e xa está”.

A frescura do espontáneo que xamais ollamos tan preto e tan alfúfaros. E así é aínda e por sempre.

Recibe, pois, de todos nós, no teu setenta e cinco aniversario, as apertas de buxo co aloumiño das sobreiras que gardamos no noso corazón.