Saltar al contenido principalSaltar al pie de página

Balonmano-División de Honor Femenina

Derbi pro Bono

La central argentina completa el trabajo de Ferrarín bajo palos y lidera al Orbe Zendal a la victoria en A Guarda

Armando Álvarez

Armando Álvarez

Alguna porriñesa respiraba aliviada entre las sonrisas. Alguna guardesa ocultaba los ojos húmedos entre las resignaciones. La melancolía era común. El Orbe Zendal Porriño se ha impuesto al Mecalia Guardés en el derbi. Sólo uno más entre estos duelistas eternos. A la vez, el último de una época extraordinaria, salvo capricho en los cruces de play off. Varios miembros de ambas plantillas ya han anunciado su marcha en verano. Entre todos y sobre todos, Ana Seabra e Isma Martínez, los demiurgos que han moldeado estas criaturas a su imagen y semejanza. La lusa se marcha por la reestructuración financiera. El morrancense, por el desgaste propio. Isma ha ganado esta clausura y con una holgura inédita en el bando louriñés. Ambos legan memoria, como esos subcampeonatos de European Cup. De ambos se recordará la exigencia que han establecido como estándar.

Así que era un derbi rutinario, en su ubicación, y definitivo, en lo crespuscular. Los dos proyectos se han visto debilitados a medio vuelo. El Orbe Zendal no había ganado desde finales de enero, cuando Buforn y Santomé se mudaron al Targu Jiu rumano. Quedó incluso eliminado en octavos de Copa. El Mecalia, anunciada su inminente reconversión, había sacado más puntos pero insinuado iguales síntomas. Se ha quedado descolgado, por ejemplo, de la pelea por el campeonato regular, cuya vigencia ostenta. Aceptado por ambos clubes ese estado transitivo, ya que el futuro incierto afecta inevitablemente al presente en curso, se jugó pro Bono. Para el beneficio público y según la gramática dictada por la central argentina.

Celebración del Orbe Zendal.

Celebración del Orbe Zendal. / Marta G. Brea

También Bono ya ha anunciado que su lustro en O Porriño se ha agotado. Pero apurará estas mieles. El partido se jugó al ritmo moroso de la central, en ese punto exacto entre el pasivo y la desesperación de la defensa. Ella aportó luz en un partido industrial, espeso, de protagonismo defensivo. Sabina y sobre todo Ferrarín se agigantaron bajo ambas porterías. La defensa visitante superó en blindaje a la local. Y a la claridad de Bono, sin la genial Cacheda enfrente (aunque sí en el banquillo), no la pudieron contrarrestar ni Sancha ni Serrano.

El 1-0, única ventaja local

No ha incluido meandros este derbi. El Mecalia sólo aventajó al Orbe Zendal en el 1-0. Las de Isma se asentaron antes en el intercambio de fallos y pérdidas, aprovecharon una doble exclusión (un mal cambio es un pecado mortal) y controlaron desde entonces. Su entrenador se ha especializado en la utilización simultánea de sus tres pivotes, que ayer blindaron el 6.0. Las retrocedió aún más para obturar las circulaciones de África Sempere. Ferrarín tapó los escasos huecos que dejaban sus compañeras. Del 2-5, que duró seis minutos, se pasó al 5-10 o el 8-12 al descanso. A Seabra le penalizaron las porterías vacías que ensayó, por inferioridad o táctica.

El Mecalia, con la peña O Inferno.

El Mecalia, con la peña O Inferno. / Marta G. Brea

El inicio de la segunda mitad consolidó la dinámica (9-18). El Orbe Zendal encontraba huecos en anchura, con Laguna infalible. El Mecalia se topaba con Ferrarín o con los postes si superaba la muralla porriñesa. Seabra agotó las bazas de su pizarra en un 5.1 tan abierto y presionante que se aproximó al 3.3. Pero no se alcanzó el frenesí que la apuesta precisaba. Esta vez A Sangriña no pudo obrar el milagro de otras ocasiones. Nunca se atisbó la posibilidad de vuelco. Siempre encontró Bono el lanzamiento o el pase que esterilizasen el esfuerzo de las anfitrionas. Ganó el Orbe Zendal, en suma, camino de la fase crucial de la temporada. Y al final, a la vez, de una época dorada.

Mecalia Atlético Guardés (8+10): Sabina Mínguez (p.), África Sempere (5), Jazmín Mendoza (1), Blazka Hauptman (1), Lorena Téllez (2), Cecilia Cacheda, María palomo (1), Rosane Serrano (3), Elena Martínez, Carme Castro (2), Nerea Gil, Ariana Portillo, María Sancha (1), Ania Ramos (2) y Amandine Balzinc (p.).

Conservas Orbe Zendal Balonmano Porriño (12+15): Adriana Mallo (2), Ekaterina Zhukova (1), Carolina Bono (8), Juliana Nunes, Alicia Campo, Iria Augusto (1), Isabel Ferrarín (1) (p.), Julia Figueira (1), Viktoria Zsembery (3), Bruna Dias (2), Ana Belén Palomino (p.), Aroa Fernández, Adriana Rial, Carmen Prelchi (1), Ugazi Manterola (1) y Lucía Laguna (6).

Marcador cada cinco minutos: 1-1, 2-4, 2-5, 4-9, 6-10, 8-12, 9-16, 10-19, 13-20, 15-22, 18-24, 18-27.  

Árbitros: Jesús Escudero y Jorge Escudero. Amonestaron con tarjeta amarilla a la local María Palomo y a las visitantes Alicia Campo y Adriana Mallo y excluyeron con dos minutos a las locales Lorena Téllez, Rosane Serrano, María Palomo y Blazka Hauptman y a las visitantes Carmen Prelchi y Carolina Bono.

Incidencias:Partido de vigésimo segunda de la Liga Guerreras Iberdrola 2025/2026, disputado en el pabellón municipal de A Sangriña. Antes de comenzar se interpretó en directo el himno de Galicia.

Hai momentos nos que unha institución se define mellor ca en calquera discurso. Non cando fala de si mesma, senón cando ten que afrontar o incómodo, o delicado, o que doe e divide. Os casos de acoso son un deses momentos. Unha universidade pública non pode permitirse fallar aí. Non pode mirar para outro lado. Non pode relativizar. Non pode tratar como ruído o que para unha persoa pode ser unha experiencia de medo, humillación ou vulneración da súa dignidade. A primeira obriga dunha universidade é moi simple de formular e moi seria de cumprir: escoitar, atender e actuar. Pero actuar non é berrar máis ca ninguén. Actuar non é substituír os procedementos pola temperatura do momento. Actuar non é confundir a firmeza coa precipitación. Hai unha forma de responder que tranquiliza por un instante e fracasa a longo prazo: a do xesto sen rigor, a da frase contundente sen fundamento, a da condena pública que semella dar satisfacción inmediata pero debilita a xustiza. E hai outra máis difícil, menos vistosa cecáis, pero moito máis honesta: a de facer as cousas ben. Niso consiste a responsabilidade institucional. En tomar en serio toda denuncia. En activar os mecanismos previstos. En acompañar ás persoas afectadas. En preservar a súa intimidade. En analizar os feitos. En colaborar coas instancias competentes. E, ao mesmo tempo, en respectar a presunción de inocencia, a confidencialidade e as garantías que sosteñen unha convivencia democrática. Porque ninguén pode ser condenado sen probas, ninguén debería estar sinalado sen que os feitos sexan reais e teñan sido acreditados, porque non se pode afectar ás vidas das persoas por faladurías, por informacións incompletas ou sen respeito aos procedementos. Hai quen presenta estes principios como se uns estorbasen aos outros. Como se defender ás posibles vítimas obrigase a prescindir das garantías. Como se respectar os procedementos fose unha forma de tibieza. Como se a prudencia institucional fose sospeitosa por definición. Eu non o creo. Máis ben creo o contrario: cando unha institución renuncia ás garantías, tamén debilita a causa que di defender. Porque convén dicilo con claridade. Investigar non é encubrir. Gardar a reserva debida non é ocultar. Acompasar unha actuación ao marco legal non é inhibirse. A prudencia, nestes asuntos, non é covardía: é respecto ás persoas, aos feitos e ao dereito. E iso vale para todos. Para quen denuncia, que merece ser escoitada con toda a seriedade. E para quen é sinalado, que non pode ser convertido en culpable por rumor, por presión ambiental ou por veredicto de corredor. Vivimos tempos de inmediatez nas respostas. Un titular chega antes ca unha resolución. Un comentario corre máis ca unha investigación. Un cartel impacta máis ca un expediente. E unha rede social adoita ter pouca paciencia cos matices. Pero as institucións non poden actuar ao ritmo do sobresalto. Non deben moverse pola lóxica do escaparate. O seu deber é outro: soster a serenidade cando falta, poñer método onde hai ruído e non permitir que a dor, lexítima, desemboque na arbitrariedade. A loita contra o acoso merece toda a nosa firmeza. E merece tamén toda a nosa seriedade. Merece universidades que formen, prevengan e actúen. Merece espazos nos que calquera persoa saiba que a súa voz será atendida. Merece tolerancia cero ante as condutas incompatibles coa dignidade humana. Pero merece tamén que non se trivialice a gravidade destes asuntos reducindo todo a consignas, simplificacións ou sentenzas anticipadas. Unha universidade debe ser un lugar seguro. E un lugar seguro non é só aquel no que se condena rápido. É aquel no que se protexe ben. No que se acompaña con coidado. No que se actúa con rigor. No que non se abandona a ninguén, pero tampouco se sacrifica a xustiza á ansiedade pública. No que se entende que os dereitos non poden depender do volume do ruído. Eu creo nesa universidade. Nunha universidade que non cala por comodidade nin fala por impulso. Nunha universidade que non banaliza nin o dano nin as garantías. Nunha universidade que sabe que igualdade e Estado de dereito non son conceptos contraditorios, senón a mesma obriga moral expresada de dúas maneiras. Nunha universidade, en definitiva, que non escolle entre coidar ás persoas e coidar os procedementos, porque sabe que facer unha cousa ben esixe facer tamén a outra. Ao final, todo se resume nunha idea ben sinxela. Nun asunto así, unha institución que coide ás persoas non pode optar nin polo silencio nin polo linchamento. O seu deber é outro: estar á altura. Protexer sen arbitrariedades, escoitar sen prexuízos e actuar sen precipitación, non é debilidade. Chámase civilización. E eu podo afirmar orgulloso que a nosa Universidade de Vigo cumpre coa legalidade vixente en materia disciplinaria e coa necesaria e anhelada igualdade.

El PP acusa a Caballero de dejar morir la figura del Cronista Oficial de Vigo
Tracking Pixel Contents