Saltar al contenido principalSaltar al pie de página

Del festival a la sala

Tame Impala, entre el ensoñamiento y el aquelarre en su asalto al Palau Sant Jordi

El grupo de Kevin Parker, un habitual del Primavera Sound, desplegó su pop psicodélico con ramalazos épicos y trance electrónico, asentado en su último álbum, ‘Deadbeat’

Kevin Parker durante el concierto de Tame Impala en el Palau Sant Jordi.

Kevin Parker durante el concierto de Tame Impala en el Palau Sant Jordi. / FERRAN SENDRA

Jordi Bianciotto

Barcelona

Tame Impala ya ha dejado de ser, para los barceloneses, ese grupo que esparce sus vibraciones lisérgicas en las largas tardes y noches del Primavera Sound (festival que ha visitado en cinco ocasiones desde 2013) y ya cuenta con un Palau Sant Jordi en su haber. Recinto lleno, este miércoles, en su debut en sala en la ciudad, entregado a su envolvente ritualismo psicodélico, propenso a la evasión y la danza.

Despegado de los imperativos festivaleros, Tame Impala trajo una producción contundente, con un escenario en semicírculo, una corona de focos flotante que cambiaba de formas y láser a discreción, todo ello activado desde el arranque con ‘Apocalypse dreams’, tema de su segundo disco (2012). Junto a Kevin Parker, un despliegue de cinco músicos con abundancia de sintetizadores. Es interesante ver cómo un género históricamente tan discutido como el rock progresivo puede revivir con un lavado de cara moderno: el eco de Yes, de aquel montaje redondo de su gira ‘Tormato’ (1978), y más en concreto, de ciertas derivas electrónico-cósmicas, en temas como ‘The moment’, y la propia voz de Kevin Parker, con sus agudos y falsetes, insinuó paralelismos. En ‘Elephant’, pieza más rocosa y guitarrera, de sus primeros tiempos, el ascendiente era más lejano si cabe y apuntó a Pink Floyd etapa Syd Barrett.

Pero los australianos compensaron la pompa con pistas bailables encaminadas a hacernos perder el mundo de vista. Tramas ‘house’ infecciosas en ‘Breathe deeper’ y un eficaz techno-funk en ‘Dracula’, tema del último álbum, ‘Deadbeat’, que nos recordó que Parker es coautor del discotequero ‘Houdini’, de Dua Lipa. El nuevo material deslizó sus textos cabizbajos, en los que Parker parece conjurar sus demonios (“soy un perdedor, soy una tragedia”, cantó en la bonita y desvalida ‘Loser’), y alimentó el ‘set’ en el escenario B, que no fue precisamente acústico, como suele ocurrir, sino todo lo contrario: Parker, solo con sus cachivaches, orquestando una ‘rave’ a partir de la instrumental ‘No reply’.

Las canciones de ‘Deadbeat’ se inspiraron en las fiestas electrónicas en los bosques australianos, y también piezas antiguas, como ‘Let it happen’ (con su lluvia de confeti), implantaron el aquelarre en el Palau Sant Jordi en un bloque final que acogió algunas inesperadas y apreciables miniaturas pop, como ‘Yes I’m changing’. En el bis, ‘My old ways’ rearmó el techno-trance, y la pasarela para el baile siguió dispuesta en ‘The less I know the better’ y en un ‘End of summer’ redoblado con extra de bombo, ilustrando que Tame Impala es un grupo que puede moverse sin apuros entre sutileza y la aparatosidad.

Suscríbete para seguir leyendo

La jornada 31 de LaLiga EA Sports, en imágenes
La vuelta de los astronaturas de la misión Artemis II a la Tierra, en imágenes
Balizan el primer nido de chorlitejo en la Reserva Ornitológica de O Grove

Hai momentos nos que unha institución se define mellor ca en calquera discurso. Non cando fala de si mesma, senón cando ten que afrontar o incómodo, o delicado, o que doe e divide. Os casos de acoso son un deses momentos. Unha universidade pública non pode permitirse fallar aí. Non pode mirar para outro lado. Non pode relativizar. Non pode tratar como ruído o que para unha persoa pode ser unha experiencia de medo, humillación ou vulneración da súa dignidade. A primeira obriga dunha universidade é moi simple de formular e moi seria de cumprir: escoitar, atender e actuar. Pero actuar non é berrar máis ca ninguén. Actuar non é substituír os procedementos pola temperatura do momento. Actuar non é confundir a firmeza coa precipitación. Hai unha forma de responder que tranquiliza por un instante e fracasa a longo prazo: a do xesto sen rigor, a da frase contundente sen fundamento, a da condena pública que semella dar satisfacción inmediata pero debilita a xustiza. E hai outra máis difícil, menos vistosa cecáis, pero moito máis honesta: a de facer as cousas ben. Niso consiste a responsabilidade institucional. En tomar en serio toda denuncia. En activar os mecanismos previstos. En acompañar ás persoas afectadas. En preservar a súa intimidade. En analizar os feitos. En colaborar coas instancias competentes. E, ao mesmo tempo, en respectar a presunción de inocencia, a confidencialidade e as garantías que sosteñen unha convivencia democrática. Porque ninguén pode ser condenado sen probas, ninguén debería estar sinalado sen que os feitos sexan reais e teñan sido acreditados, porque non se pode afectar ás vidas das persoas por faladurías, por informacións incompletas ou sen respeito aos procedementos. Hai quen presenta estes principios como se uns estorbasen aos outros. Como se defender ás posibles vítimas obrigase a prescindir das garantías. Como se respectar os procedementos fose unha forma de tibieza. Como se a prudencia institucional fose sospeitosa por definición. Eu non o creo. Máis ben creo o contrario: cando unha institución renuncia ás garantías, tamén debilita a causa que di defender. Porque convén dicilo con claridade. Investigar non é encubrir. Gardar a reserva debida non é ocultar. Acompasar unha actuación ao marco legal non é inhibirse. A prudencia, nestes asuntos, non é covardía: é respecto ás persoas, aos feitos e ao dereito. E iso vale para todos. Para quen denuncia, que merece ser escoitada con toda a seriedade. E para quen é sinalado, que non pode ser convertido en culpable por rumor, por presión ambiental ou por veredicto de corredor. Vivimos tempos de inmediatez nas respostas. Un titular chega antes ca unha resolución. Un comentario corre máis ca unha investigación. Un cartel impacta máis ca un expediente. E unha rede social adoita ter pouca paciencia cos matices. Pero as institucións non poden actuar ao ritmo do sobresalto. Non deben moverse pola lóxica do escaparate. O seu deber é outro: soster a serenidade cando falta, poñer método onde hai ruído e non permitir que a dor, lexítima, desemboque na arbitrariedade. A loita contra o acoso merece toda a nosa firmeza. E merece tamén toda a nosa seriedade. Merece universidades que formen, prevengan e actúen. Merece espazos nos que calquera persoa saiba que a súa voz será atendida. Merece tolerancia cero ante as condutas incompatibles coa dignidade humana. Pero merece tamén que non se trivialice a gravidade destes asuntos reducindo todo a consignas, simplificacións ou sentenzas anticipadas. Unha universidade debe ser un lugar seguro. E un lugar seguro non é só aquel no que se condena rápido. É aquel no que se protexe ben. No que se acompaña con coidado. No que se actúa con rigor. No que non se abandona a ninguén, pero tampouco se sacrifica a xustiza á ansiedade pública. No que se entende que os dereitos non poden depender do volume do ruído. Eu creo nesa universidade. Nunha universidade que non cala por comodidade nin fala por impulso. Nunha universidade que non banaliza nin o dano nin as garantías. Nunha universidade que sabe que igualdade e Estado de dereito non son conceptos contraditorios, senón a mesma obriga moral expresada de dúas maneiras. Nunha universidade, en definitiva, que non escolle entre coidar ás persoas e coidar os procedementos, porque sabe que facer unha cousa ben esixe facer tamén a outra. Ao final, todo se resume nunha idea ben sinxela. Nun asunto así, unha institución que coide ás persoas non pode optar nin polo silencio nin polo linchamento. O seu deber é outro: estar á altura. Protexer sen arbitrariedades, escoitar sen prexuízos e actuar sen precipitación, non é debilidade. Chámase civilización. E eu podo afirmar orgulloso que a nosa Universidade de Vigo cumpre coa legalidade vixente en materia disciplinaria e coa necesaria e anhelada igualdade.

Tracking Pixel Contents