Única e irrepetible

Se a palabra «loitadora» tivera nome de muller, este sería Isabel Blanco. Ou «Currús», para as súas amizades.

Porque incluso por enriba do seu admirábel talento literario, musical ou oratorio, da súa excepcional intelixencia e competencia profesional como avogada, do seu activismo feminista, da súa ética persoal ou do seu amor pola cultura galega, Currús foi ante todo enerxía, optimismo e loita.

A enerxía como alma e materia que atesouraba no seu interior, o optimismo como atitude vital que a guiaba e lle marcaba o seu norte, e a loita como acción para transformar o mundo e enfrontar as adversidades: tamén a súa enfermidade. Só alguén coma Currús, cunha forza interior extraordinaria, podía ter desafiado a unha destrutiva doenza durante máis dunha década gañándolle, nese pulso sobrehumano, innumerábeis asaltos, mesmo en momentos críticos nos que calquera se tería rendido. Semellaba invencíbel, pero sabía que non era así. Por iso, até o seu pasamento antonte, Currús vivíu cada día non como se fora o último, senón como se fora o primeiro, conscente, co seu entusiasmo, de que era un día máis, e non un día menos, para escribir, emprender proxectos culturais, dirixir o comercio local, e, como non, deslumbrarnos coa súa capacidade innata como percusionista dando vida, en forma de ritmo, a calquera obxecto que se puxera nas súas mans.

Deixounos unha persoa única e irrepetíbel, das que tanta falta fan neste mundo que nos tocou vivir; un fenómeno da natureza humana, que coma un tornado liberaba e contaxiaba unha enerxía sen parangón. Non é necesario recorrer ao crente tópico de «alá onde esteas», porque Currús e o seu sorriso, que representaba o mellor da condición humana que ela encarnaba, seguirá estando dentro de nós, de quen tivemos a fortuna de coñecela e, agora, asumimos do seu legado o seu optimismo, enerxía e vitalidade para facer do mundo un lugar mellor. Até sempre «queridinha».