Mos está roto

Mos está roto. Roto pola dor que nos causa a ausencia dunha muller que xa non está. Roto porque cando a violencia entra nun fogar e lle arrebata a vida a unha veciña, nada volve ser igual.

No mes que levamos deste ano, seis mulleres foron asasinadas en España pola violencia machista. Seis nomes. Seis vidas truncadas. Seis familias esnaquizadas. Esta vez tocounos a nós. Tocoulle a Mos. Tocoulle á nosa querida Belén, veciña da parroquia de Sanguiñeda, e con ela feriuse a todo un pobo.

Como alcaldesa e veciña, acompaño a dor da súa familia e das persoas que a querían. Pero tamén escribo estas verbas como representante pública e como portavoz adxunta en materia de violencia de xénero no grupo parlamentario maioritario do Senado. Un ámbito no que levo anos traballando con convicción, con responsabilidade e coa firmeza de quen sabe que a violencia contra as mulleres é unha das maiores lacras da nosa sociedade.

E por iso digo, con toda a dor pero tamén con toda a honestidade: algo non está funcionando. Algo falla cando, a pesar das políticas, dos recursos e dos protocolos, seguimos contando vítimas. Algo falla cando unha persoa capaz de asasinar dunha maneira tan brutal non estaba detectada, non estaba no sistema, non estaba nun programa de seguimento. Algo falla cando chegamos tarde.

Esta é unha reflexión obrigada. As políticas públicas deben salvar vidas, e cando non o fan, é deber das institucións revisar, mellorar e actuar con urxencia. Non vale conformarse. Non vale mirar para outro lado.

Neste caso concreto, ademais, hai unha agravante dolorosa: o agresor suicidouse. Non haberá xuízo. Non haberá condena penal. Non haberá a resposta xudicial que toda sociedade democrática precisa para reparar, aínda que sexa simbolicamente, unha inxustiza tan brutal.

Pero que ninguén se confunda: non pode haber impunidade. Nin social, nin política, nin moral. Nos casos nos que os agresores sobreviven, debe caer sobre eles todo o peso da lei, sen ambigüidades, sen concesións.

As mulleres non poden seguir pagando coa súa vida o feito de selo. Como senadora e como alcaldesa, non me cansarei de dicilo: a loita contra a violencia de xénero esixe máis coordinación, máis prevención, máis recursos e máis valentía política. Esixe revisar protocolos, mellorar a detección temperá, reforzar a protección e actuar antes de que sexa demasiado tarde.

Pero tamén esixe algo fundamental: escoitar ás vítimas. A todas as mulleres que sofren violencia quero dicirlles algo claro: non estades soas. Denunciade. Pedide axuda. Achegádevos ás institucións, aos servizos sociais, ás forzas de seguridade. Hai profesionais preparados, hai persoas dispostas a acompañarvos.

Hoxe Mos está de loito. Pero Mos tamén está unido. Unido na dor, no recordo de Belén e no compromiso de non esquecer. Unido na esixencia de que isto non volva ocorrer. Unido na defensa dunha sociedade na que ningunha muller teña que vivir con medo.

Non podemos permitirnos nin unha vítima máis. Nin unha. Por Belén. Por todas.