Comezos do ano 2006. Una tarde parda y fría de invierno. A nosa profesora tivo que saír un instantiño. Magdalena estaba de garda. Entrou. Era baixiña. O cabelo fino e liso. A camisa ancha e de cadros. O pantalón estreito.

–Que estabades vendo? –preguntou. Ollou o encerado: Antonio Machado.

Sevilla, a Institución Libre de Enseñanza, Francia e Rubén Darío, Soria e Leonor. Collioure. A tarde, o limoeiro. Estos días azules y este sol de la infancia. Cinco minutos. Unha aula maxistral. As boas profesoras non necesitan máis.

O curso seguinte, xa en bacharelato, e movido por aquela lembranza, matriculeime en Literatura Universal. Despois en Literaturas Hispánicas. Quería ser xornalista. Estudei Filoloxía. Hoxe son profesor de literatura.

Magdalena Garabatos deu aulas máis de 25 anos no IES A Sangriña, e transmitiunos a varias xeracións o pracer da lectura. Nas súas aulas viaxamos do Oriente do século X con Genji Monogatari, ao do XXI con Kawabata e Mishima; entramos no mundo dos románticos ingleses e volvemos –sempre– ao Boom hispanoamericano de Borges e Cortazar. Coñecemos o Brahmín de Voltaire, a Fausto, percorremos a noite con Max Estrella, paseamos o Dublín de Joyce, escoitamos jazz co Perseguidor, representamos a Pirandello e abrazamos o feminismo con Nora. Tantos desafíos, e tantas descubertas.

Na aula líamos obras enteiras en alto. Porque iso é a literatura. Na última mensaxe que intercambiamos, remarcaba de novo a mesma idea: “lo más revolucionario que se puede enseñar hoy es a leer, leer críticamente y trasmitir el legado de la buena e inteligente literatura”. E canta razón ten.

O nove de setembro Magdalena deixounos. Se Borges tiña razón, estará de novo nunha biblioteca.

Eu só che podo estar agradecido por tanto. Serás sempre mestra e guieiro.

O teu alumno.