19 de agosto de 2017
19.08.2017

¡Socorro destapádeme!

19.08.2017 | 03:25

Debaixo de tanto cemento vai un río cheo de vida, o Gafos, condeado á oscuridade sen culpa. Non é tempo xa que se destapase aínda que só fose o tramo dende a rúa Alcalde Hevia ata a zoa escolar. Que mal fixo o río para que aínda esté condeado a non sentir as raiolas do sol ao paso da cidade, camiño de ir morrer nas Corvaceiras.

Que tristura un río sen luz, cando reverdecen as árbores e non se poden espellear nas súas augas nin escoitar o balbordo das xentes ao pasar polas súas orelas nin o rechouchío dos paxaros nas pónlas donde teñen o seu fogar, sen poder escoitar o canto do cuco pregoeiro do bo tempo co agromar da primavera nin sentir o recendo do mentrasto fiuncho e flores ventureiras que agroman nas beiras. Pobre Gafos que baixa cego no seu devalar paseniño ata ir morrer xunto ao seu irmán grande, o Lérez, velaivai na oscuridade ca compaña dos peixes cegos na procura da luz sen entender porque o condean a pasar pola cidade agochado na oscuridade. Que mal lIes fixo o río á xente da cidade para que sintan vergoña del e o teñan agochado.

Donde están os ecoloxistas e defensores da natureza que deixan ao río soio. Non é tempo dabondo para que as xentes da cidade se mobilicen e non consintan o aldraxe que un río que pasa pola cidade, que é un privilexio e orgullo para calquer cidade, aquí o teñamos tapado. A zona de Campolongo, donde vai o río agochado, na nosa infancia era un paraíso, un verxel a carón da cidade, era a nosa selva cando saiamos nas sesións infantís de cine no Malvar ou o Victoria, o noso Nilo o Amazonas ou o Missisipi nas primeiras lecturas e aventuras de nenez, a despensa donde atopabamos todo o necesario na festa dos Maios ou nas fogueiras polo San Xoán, un río de xogos e aventura pero tamén de riqueza para as xentes que vivían ao seu carón, cheo de muiños e lavadoiros, que xerou moita riqueza noutro tempo. Un paraíso perdido pero con vontede aínda recuperable.

Un río é un agasallo da natureza, que xa estaba aí moito antes que nós, que estamos de paso, que non ten dono, que é unha herdanza que nos deixaron os nosos debanceiros e que temos a obriga de deixalo igual que o atopamos, limpo e descontamiñado, para que xeracións vindeiras non atopen unha esterqueira ou un río sen luz.

Nós non somos quén de roubarlle espazo nin cambear o seu cauce porque nos estorba, nin sobor de todo tapalo, nadie que construia no seu cauce pode queixarse despois se nunha riada lIa derruba, un río ten memoria e sempre volta ao rego, porque sempre estivo aí, xá cando os Gafos os leprosos que lIe deron o nome lavaban as súas feridas para poder entrar na boa vila, sabían do seu valor e o coidaban, tamén os peregrinos que facían o camiño de Compostela a carón da frescura e o marmurio das augas do río.

Non é tempo xa dabondo para destapar o Gafos.

Compartir en Twitter
Compartir en Facebook
S.P.
Lo malo del embrollo que ha montado la Xunta con la sede de la fundación...
MANUEL BRAGADO
Vigo contou cun gran teatro en 1832. Foi o que na Princesa inaugurou o rico comerciante Velázquez Moreno...
 

Calendario laboral y escolar 2018/2019

Calendario laboral 2018 en Galicia

Calendario Laboral 2018 en Galicia

Aquí tienes a tú disposición todos los días festivos en  Vigo y en Galicia , así como el Calendario escolar 2018/2019 .