Hai días cheguei a Tui. Vin a unha coñecida parada como esperando a alguén. Chegou unha ambulancia. Ela acudiu presta. Teño moitos amigos na súa familia de agora e de cando seu pai vivía, que tamén o era. Pensei nunha desgracia familiar. Érao pero en pasado.

Da ambulancia sacaron ao seu exesposo. Moitos anos levan separados. A muller refixo a súa vida. El está enfermo, case sen mobilidade, moi só€

Non estou escribindo de Suecia ou Noruega ou Islandia onde din que estes feitos son normais. Estamos en Tui e isto pasa en Tui, unha cidade con moitas herdades doutro tipo e doutro xeito de ser.

Unha señora, á que hai moitos anos dinlle clases particulares, pasou ó meu lado, deuse conta de que estaba eu felizmente admirado.

Díxome: "Manolo ahora lo ayudará a subir, le preparará el lecho y después pasará por su casa a ver si necesita algo. Me parece que ella y su actual pareja tienen mucho mérito".

Teñen moita bondade, contestei.

Non direi nomes. Non é o importante.

No verán pasado, nun día de praia, do que non gosto especialmente, vin ao lonxe un home da miña idade. Vello coñecido e vello amigo e tamén vello polos anos. Ten os mesmos ca min. De pequechos éramos moi parecidos. Algunhas cousas feitas por el pagueinas eu e "viceversa".

Era e é un gran rapaz. Os cursiños de cristiandade trocaron un pouco e seu carácter. Sempre lle digo que ten que volver ao bo camiño. El ri ao que pensa que é un chiste e eu dígolle que teríamos que volver ao baile do Secadero. Rimos os dous e decímonos adeus. Xa non pode volver ao bo camiño, penso cando deixo de rir, porque desde hai moitos anos que xa non hai aquel salón de baile e, o que é peor, el e eu estamos a ficar vellos. Ou xa ficamos, inda que nos custe acéptalo.

Véxoo camiñar pola praia adiante cargado con dúas cadeiras, moitas toallas, garrafas de auga, un sin fin de aparellos€sigue igual, penso, porque, cursiños de cristiandade aparte, todo aquel cargamento no é só para el. Sigue igual, repítomo con cariño que ven de antiguo e persiste.

Deixa quedar todo nun rincón da praia, sen dúbida o escollido a cotio e coloca o aparello de dar sombra. Volve facer o camiño ao revés. E volta ca súa muller un pouco impedida, axudándoa a camiñar. A actitude ten tanto cariño que inunda como unha marea de tenrura todo a paisaxe de TERRA e mar.

Penso nunha película que me gustou moito. Non, non vou dicir o seu nome porque hai moitos parecidos.

O día 22 do mes pasado, varios de Tui fomos a Lugo. ¿Que celebramos? Preguntou un. Celebramos que non hai nada que celebrar, contestou outro nunha resposta que me pareceu moi miñota. Rimos todos e xa tivemos que celebrar. E o celebramos.

Un amigo meu, deses que parece que sempre fomos amigos, é un enorme emprendedor. Herdou o Balneario de Lugo, do que a tudense e historiadora, Silvia González, escribiu un libro inmenso.

Cando o herdou estaba case en ruínas. El traballou coa cabeza, cas mans e con mil problemas convertiu aquilo nun gran balneario. E con historia porque conservou a parte que fixeron os romanos e as súas termas: unha marabilla.

Pero, ademais, como nunca deixou (quizais non foi capaz) de seguir a ser aldeán, campesiño e gandeiro quedoulle tempo para primeiro traer vacas cachenas da mellor calidade e ir comigo hasta Mertola, en Portugal, para facerse coa raza Aberdeen Angus.

Todas as tardes atende el soliño o seu gando. E conseguiu demostrar que o cruce entre ambas razas e totalmente seguro e a carne de procedencia do cruce dunha calidade excepcional.

Ali, nun sitio que se chama Malle, pastan en extensivo, día e noite, as dúas razas e o seus cruces.

Digo o nome da aldea para que se poida ver que, se hai vontade política, Galicia non ten que ser un eucaliptal sen gando. Nin sequera por rendibilidade a corto prazo. Moito menos pola nosa seguridade e nunha boa ordenación do territorio.

Hai pouco tempo morreu o pai da dona do empresario.

Teñen dúas fillas que están sempre ao sorriso pegadas. Dúas persoas que viven e métense dentro de nós coa súa bondade. Unha cualidade que moitos admiramos.

Cando morreu seu avó a avoa non quixo aceptar a súa falta. "El estaba con ela", decia. Quería seguir na casa dos dous.

As netas decidiron ir durmir todas as noites con ela. Dez días unha, dez días outra. E así seguen.

Miña avoa Angustias, de Ribadelouro, ensinoume hai moitos anos unha pedra. E contoume que sentado nela chorou un home moitas veces. Naquel tempo era difícil vivir de vello. Un día o fillo do home viuse na necesidade de meter a seu pai nun asilo. Camiñaron cara a Tui desde unha parroquia do Porriño. Atravesaron A Ponte de Orbelle, subiron cara un Calvario, onde hai séculos había unha igrexa románica.

O fillo díxolle ao pai que descansara sentado na súa pedra. O home sentouse e comenzou a chorar a berros.

-Papá, ¿por que chora?-

"Hoxe choro por ti porque ti vas a chorar aquí, onde tantas veces eu chorei, porque nesta pedra eu sentei a descansar ao meu pai, como ti fas comigo agora e pola mesma causa".

Martina y Carmen, xa sabedes por que me emociono tanto cando sinto como queredes as vosas avoas.

Os de Tui que fomos a Lugo topámonos alí con xente da Illa, de Malle, de Mondoñedo€e pasámolo moi ben.

E eu, con tantos anos, lembrei a miña avoa Angustias e a súa historia.

Segue a haber xente moi boa. Merece a pena vivir e coñecela