A vilagarciá Laura Piñeiro, montadora de "As liñas descontinuas", opta ao Premio Mestre Mateo ao mellor montaxe

Hai oficios que non se aplauden porque non se ven, pero que sosteñen unha película coma quen sostén a respiración. Nese lugar silencioso, detrás do brillo das estreas e das alfombras vermellas, está a vilagarciá Laura Piñeiro González, que afronta por primeira vez a posibilidade de levar un Premio Mestre Mateo ao mellor montaxe. A Academia Galega do Audiovisual xa fixo pública a lista de finalistas e o 21 de marzo, en Lugo, saberase se ese traballo «invisible» sae por fin á luz.

A nominación chega da man de «As liñas descontinuas», un dos títulos que máis candidaturas reúne nesta edición xunto con Antes de nós e Sirāt. Para Piñeiro, con 28 anos, o recoñecemento ten un peso íntimo: «Gañei premios con proxectos nos que participei na montaxe, pero esta é a primeira vez que opto a un Mestre Mateo». Comparte candidatura con Diana Toucedo; as dúas repartíronse a tarefa de darlle forma final á longametraxe da directora Anxos Fazáns.

O camiño empezou a mediados de 2024, cando lle propuxeron integrar un equipo dobre: «Querían que traballase con Diana e tivemos unha entrevista en Santiago, nas oficinas da produtora Sétima». Foron dez semanas intensas, cinco delas asumidas por ela: primeiros cortes, probas, reestruturacións, horas de feedback e a directora ao lado, «man a man», buscando a mesma pulsación. O primeiro corte chegaba ás dúas horas e vinte; a película quedou finalmente nunha hora e media, e cada minuto tivo que gañarse o seu lugar.

Piñeiro fala da montaxe como unha escultura: «É como empezar cunha pedra e ir refinando. Podes quitar unha frase, unha secuencia, e vas depurando: contar máis con menos». Tamén monta o son e reivindica o silencio como un idioma: ás veces unha pausa, unha respiración ou unha mirada din o que sobraba nun diálogo. «Pódese contar moito co silencio», resume.

«As liñas descontinuas» pon o foco no encontro fortuíto entre Denis, un rapaz trans de 28 anos, e Bea, unha muller de 50. Para Laura é a súa primeira longametraxe de ficción tras traballos documentais e unha formación especializada. «É difícil que confíen en ti cun percorrido relativamente curto», admite, pero tamén defende que ser nova pode abrir perspectivas frescas. Se a montaxe é «a terceira escritura», a súa nominación lembra que a técnica tamén é arte e que a emoción ás veces nace nun corte. E iso tamén conta.

Suscríbete para seguir leyendo