Bóveda vive 73 anos despois do seu asasinato

"Fixen canto puiden por Galicia, e faría máis se puidera. Se non podo, ata me gustaría morrer pola miña patria. Baixo a súa bandeira desexo ser enterrado". Estas palabras que o propio Alexandre Bóveda Iglesias pronunciou pouco antes de que o asasinasen condensan a esencia dun home que traballou polo pobo galego. Ourense, a súa cidade natal, quixo homenaxear a memoria deste intelectual e galeguista no aniversario de seu pasamento. E é que cada 17 de agosto o disparo destro que rematou ca súa vida volve a resoar e rexurde o espírito da Galicia Mártir.

ALBA CHAO - OURENSE O 17 de agosto de 1936, tras confesarse, Alexandre Bóveda foi conducido cara A Caeira onde unha bala, disparada polos sublevados ao comezo da Guerra Civil española, remataría ca súa vida aos 33 anos. Os galegos exiliados en Bos Aires decidiron adicarlle o 17 de agosto baixo o lema de "Galicia Mártir". Onte, máis de sete décadas despois do seu asasinato, boa parte da Corporación do Concello de Ourense acudiu o acto conmemorativo que lle ofreceu a cidade que o viu nacer.
Diante da súa casa, na rúa da Barreira, veciños e autoridades lembraron a este propulsor do Estatuto de Autonomía de Galicia e promotor do Partido Galeguista. No acto, Isabel Pérez, concelleira de Cultura, lembrou como tras coñecer a sentencia de morte Bóveda asegurou que todo o agarimo polo seu país "non me obriga a sentir ningún odio á España á que, por dereito, pertenzo. Só combatín os seus erros e as veces a súa crueldade política cunha Galicia idolatrada." Con ton emocionado, Pérez describiu a morte de Alexandre Bóveda como froito dun "xuízo inxusto".
Traidor, esta foi a acusación que o levou a morte. Nas súas últimas verbas Bóveda tamén fixo fincapé en que "a miña patria natural é Galicia, ámoa fervorosamente, xamais a traizoaría, aínda que me concedesen séculos de vida".
Francisco Rodríguez, alcalde de Ourense, e Andrés García Mata, tenente de alcalde ofrecéronlle un recordo floral a Alexandre Bóveda. Agora pode recibir tódalas flores que moi probablemente non lle permitiron ter no cemiterio de San Andrés, a onde foi trasladado o seu cadáver.
Co himno galego nas gorxas tódolos asistentes trasladáronse a aquel verán do 36, sentiron a intranquilidade, o medo e comprenderon que significaba pensar por aquel entón. E é que, a fin de contas, Alexandre Bóveda Iglesias foi asasinado por pensar, e neste caso non é un tópico. A través do xornal La Zarpa de Ourense e das súas dotes comunicadoras creaba conciencia. Isto estorbaba.
Como escribiu Celso Emilio Ferreiro no seu poema en memoria a Alexandre Bóveda "[...]O día xa está pronto, alma que agardas,faite bandeira, berra o teu dereito a ser estrela cando os tempos cheguen[...]cando tódolos nenos de Galicia sepan por qué mataron a Alexandre [...]". Para que xeración tras xeración se coñeza como rematou Alexandre Bóveda e outros moitos, se comprenda a historia e se poida ir cara un futuro mellor fanse necesarios estes actos.