"A infancia sempre deixa as pegadas que máis perduran"

LAURA MARTÍNEZ - AGOLADA O escritor melidense con raíces na Agolada, Xosé Vázquez Pintor, presentou na feira do libro en Melide, celebrada o pasado día 1 e 2 de agosto, o seu último libro, “A terra do medio”. É unha creación narrativa ubicada en terras de Palas de Rei, Arzúa, Monterroso, e tamén comarca do Deza entre outras.

–Vén de mostrar recentemente “A terra do Medio”, como foi este acto de presentación?

–Foi moi fermoso e emotivo. Estreábase no antigo Campo de San Roque, espazo de xogos na miña primeira infancia. A presentación pechou esta segunda edición e alí estaban a familia, as amigas e os amigos e sempre esa algarabía da intemperie en tempos de lecer e de ledicia. Yanelis Velazco Fajardo, Carlos Parrado ou Xosé Domingos Fuciños, entre outros que me deron acougo e confianza nese momento.

–Como xurdiu a idea de centrar a obra neste emplazamento? Trátase dunha homenaxe en recordo das vivenzas nesta terra?

–Certamente, posto que a infancia sempre deixa as mellores pegadas, as que máis perduran. Os lugares das primeiras voces, os primeiros xogos, o aire que respiras, esa maxia da paisaxe que nunca deserta da memoria. Velaí as tantas débedas que dá a vida e que sempre é necesario en cadaquén sentilas e pagalas con afecto, orgullo e compromiso.

–No referido á zona de Lalín e Agolada, centrouse en enclaves emblemáticos e moi coñecidos non só polos habitantes destas áreas. Que criterios seguiu na súa escolla?

–Os lugares emblemáticos veñen da memoria máis antiga, son o niño da alma, o caravel e as abellas de cadaquén. A eles imos sempre que nos chaman dende dentro. É unha forza telúrica, un arrase de emoción. É o teu espazo, o teu sitio; e por extensión pintas, escribes, cantas, falas, defendes en calquera lugar do mundo.

–Cal é o segredo para ese dominio da lingua galega que amosa nas súas obras?

–Coido que está na aprendizaxe dende a oralidade. Escoitar é saber. A fala, tanto ou máis cá lingua, enche as nosas tullas de trigo, é nutrición. Temos unha lingua fermosísima en tódolos xeitos da pronuncia; as variantes dialectais do galego son riqueza patrimonial, nunca vergoña.

–Ten xa vostede abordado temas complicados e de gran interese social. Que prioriza á hora de selecionalos?

–Non hai escolla, os temas fortes están na vida; eu teño a ousadía de recollelos; faino quen nada espera senón é a ledicia de sabelos contigo, en permanencia.

–Despois de adicarse xa á poesía, á narrativa e ao teatro... Que proxectos futuros lle agardan agora?

–Estou compilando cousas que atopo nas artesas do papel antigo, escrita feita a man ou na vella Underwood que me mercara o meu pai de quinta man, na Coruña. Hai versos, prosas, cousas que fan rir ao cabo dos anos. Tamén para o outono agardo que poida ver a luz a peza de narrativa “Máis vidas”.