segunda feira

Portugal non é España

03.07.2017 | 03:25
Portugal non é España

Falabamos na Segunda Feira pasada dun sentimento perturbador que fai o seu niño en moitos peitos españois. Ocorréusenos porlle o nome, pedante coma todos os cultismos de fabricación improvisada, de "heteroglotofobia", ou "heterogosofobia". A palabrota serviría para decer algo así como "odio á lingua dos outros" e, de paso, aos que se empeñan en falar unha lingua que non é a nosa e principal". Certo, a heteroglotofobia abonda moito en España, e os kurdos, armenios e gregos insisten en que está moi xeneralizada en Turkía.

En Portugal non hai heteroglotofobia porque naquela república só existe unha lingua, unha cultura e unha nación. E isto, cunha excepción mínima: Mentres Castela conseguiu case borrar do mapa lingüístico, a poder de imposición, a vella lingua leonesa, en Portugal o leonés, mal que ben, consérvase, bebendo nas augas machadianas do Douro fronteirizo, en Miranda, ao Nordeste do país.

O caso é que Portugal se nos evidencia como un estado europeo cuase monolingüe. Cuase monolingüe é tamén Alemaña, porque alí aínda está vivo, e ben protexido, o sorabo do que tán ben coidara a DDR. En realidade, monolingüe só é Islandia, se non me trabuco. Esta realidade lingüística e nacional propiciou a combinación política que alí rexe hoxe. En Portugal goberna o PS asistido parlamentarmente polo Bloco de Esquerda por un PCP que nunca sucumbira ao eurocomunismo. E así os portugueses poden gabarse de estaren na mellor situación económica da historia da súa democracia. Quero decer que, para chegaren a esta fórmula de unidade, os partidos portugueses de esquerda non tiveron que pactar con nacionalismo ningún, porque Miranda de Douro é unha minoría de lingua leonesa con plenos dereitos recoñecidos na Constitución.

Equivócase Pedro Sánchez ao propor para España unha solución á portuguesa. Eiquí o PSOE non podería gobernar só co apoio parlamentario de Podemos e de Izquierda Unida. No Estado español, as esquerdas son moito máis complexas, porque están atravesadas pola variábel que nós seguimos a chamar Galeuzca porque as nacións Galicia, Euskadi e Cataluña existen, e ramifícanse en diversos Bierzos, Navarras ou Valencias. Eiquí o entendemento non pode ser outro que unha fronte popular adaptada ao noso tempo.

Se os pobos diversos, ou sexa nación, que habitan o territorio español queren superar o réxime da Transición ou Reforma pactada e suxeita a un Borbón, non se lle mira outra solución que un grande acordo entre as plurais esquerdas españolas e os independentismos vixentes e actuantes.

É aí onde nos decatamos de que Portugal non é España, e a razón pola cal Otero Pedrayo ameazou, con grande escándalo, no parlamento da II República con que Galicia podía fartarse de ser asoballada e pedir a nosa incorporación á república de Alén Miño.

Compartir en Twitter
Compartir en Facebook

Suscriptor | Opinión

Contenido exclusivo para suscriptores digitales

POR RAFAEL L. TORRE

El Hotel Universo

Pontevedra conoció la modernidad en aquel establecimiento tan chic y disfrutó mucho de sus...

 
 

La calle que debe ser para Pepe Simón

La clase política, ya se sabe, no acostumbra a tener buena memoria....

 
 

JUAN JOSÉ MARTÍNEZ JAMBRINA*

Proust en el olivar de Saramago

El análisis de los psicoanalistas de los llamados "locos geniales"

 
 

MIGUEL ÁNGEL MARTÍNEZ COELLO

Orense Balneario tiene mar

Orense Balneario tiene mar. Es una localidad integrante en el partido de Tres Arroyos, al sur...

 
 

PILAR GARCÉS

Las dos Españas de Sabadell

La propuesta de quitar a Machado, Quevedo o Goya del callejero de la localidad catalana

 
 

PEDRO DE SILVA

Cargas de nuestra civilización

El objetivo del terrorismo, como su nombre indica, es provocar...

 
 
Enlaces recomendados: Premios Cine