12 de noviembre de 2016
DE BOLINA

A situación é desesperada, pero non grave

12.11.2016 | 02:11
A situación é desesperada, pero non grave

Traducido ao román paladino, no que adoita falar o pobo co seu veciño no NO peninsular ibérico, velaí o estado da panorámica que se debuxa logo do acontecido durante a xornada do, inesquecíbel, martes, 9 de novembro da era cristiá de 2016 da outra beira do océano Atlántico: isto é, a data na cal Mr. Donald John Trump resultou vencedor -contra urbi et orbi?- das eleccións presidenciais celebradas no Imperio Romano, digo nos todopoderosos Estados Unidos de América e colonias varias, c´st à dire l´Otan e departamentos adxuntos.

En efecto, andan os representantes dos representantes dos representantes; as terminais das terminais das terminais absolutamente alporizados, encrespados, enxalzados... ao borde mesmo dun ataque xeral de nervos contemplando como o ilustre tocaio, sosias, do parrulo antropomórfico máis celebrado do mundo mundial vai ocupar en breve o esquinado recanto do Oval Office: isto é, ese mesmo territorio onde, noutrora, William "Bill" Jefferson Clinton e mais Monica Samille Lewinsky celebraran as súas batallas de amor (oral) e campo de pluma que dixera no seu día D. Luis de Góngora y Argote: "Que siendo Amor una Deidad alada/bien previno la hija de la espuma/ a batallas de amor campo de pluma." Amén.

Volvermos poñer en funcionamento, xa que logo, os refuxios nucleares? Levar a termo un acopio de pias e lanternas, latas de conservas, leite condensado, testos de marmeladas varias e, sobre todo, metros e mais metros de papel hixiénico? Repasarmos as obras completas -sempre devén un pracer, iso si- de John Le Carré? Verán Vdes: Tiberio, Calígula, Nerón, Galba, Vespasiano....; certamente, a historia non refire, precisamente, marabillas marabillosas verbo de ningún deles. Pois ben; a pesar de semellantes conxunturas e insensatos poderosos, e como moi ben soubo referir Indro Montanelli, o certo é o Imperio soubo manterse aínda en flotación durante décadas e décadas e máis décadas: de feito, moitos servizos estiveron mellor organziados naquela hora difícil que, por exemplo, no transcorrer da Europa do século XVIII. Polo demais, cando a crise mergullou Roma nun episodio de crecente desconfianza, a periferia entrou en estado de diarrea arreo: unha situación aparentemente insostible que acabou demostrando que a deflación no resulta moito mellor que a inflación: os bancos, como outrora a enerxía, nin se cran nin se destrúen; simplemente, entran en transformación.

Polo tanto, é probable que se trate, despois de todo, dun puro e duro episodio de Broadway, Hollywood e/ou Las Vegas: un clown en pura fantasía/delirio en technicolor, efectos especiais e sistemas dixitais en 3D. Máis cedo ou maís tarde, señores e señoras, o sistema acabará por asimilado, deglutilo, metabolizalo...; claro que tamén pode ser que, antes diso, haxa unhas cantas ducias de figurantes, simples extras inocentes... que paguen, sen querelo e si ou si, os pratos rotos de tan ruín e obscena esmorga como vai: realmente, un mondo cane!

É que non hai ninguén? É que acontece que, antes de que algo de veras substancial poida suceder, cómpre que a coctelera entre en éxtase? Até cando algúns agardan para considerar que non se trata de fogos de artificio? Brexit, Marine Le Pen á espreita... seguirá Europa -e España e mais Perejil adxuntos- a habitar nos "anos bobos"? Confundidísimas, como van, entre a xeografía e mais a economía, as forzas do progresismo parecen incapaces de comprender, de reflexionar, de aceptar, de retrucaren...; así as cousas, perante a tolemia desatada dun capitalismo silvestre que xa non precisa da pantalla da democracia formal para perpetrar o seu desatino, tan só os neofascismos parecen ser quen de ofreceren unha alternativa. Para alén de complexos; máis aló da idolatría do socialmente correcto; reciclando o odio crecente diante da pasividade criminal das elites económicas e políticas; debullando na saudade dun tempo infeliz, pero (aparentemente) sinxelo... Donald Trump cabalga nos brancos/vellos cabalos que D.W. Griffith axeitara para "O nacemento dunha nación", o Klu Klux Klan sempre á fronte.

"A situación é desesperada, pero non grave" declara Otto Ludwig Piffl no impagable film -"Un, dous, tres", desde logo, de Billy Wilder-.Traducido outra volta ao romance do NO peninsular: xa veremos, maloserá. As borrascas, é certo, entran polo Atlántico; o anticiclón dos Azores, tamén.

Compartir en Twitter
Compartir en Facebook

Suscriptor | Opinión

Contenido exclusivo para suscriptores digitales

ANXEL VENCE

Obreros de derechas

"Eres más tonto que un obrero de derechas", suelen decir los que aún creen en la existencia de...

 
 

JOSÉ MANUEL PONTE

El rabo de los perros

El pasado 16 de marzo tuvo lugar en el Congreso de los Diputados uno de esos debates que ponen...

 
 

Distinguidos y Lepinas

Hoy mismo, que estoy lejos de ejercicios espirituales, comen juntos mis amigos de la Fundación...

 
 

JAVIER SÁNCHEZ DE DIOS

El éxito

Una de las razones por las que se explica el éxito de la Universidade de Vigo,...

 
 

JOAQUÍN RÁBAGO

A la izquierda le falta un relato convincente

Aunque estemos en tiempos que muchos llaman "posmodernos",...

 
 

G. GARCÍA-ALCALDE

Poder político y empleo familiar

Está aflorando una nueva forma de corrupción, que es la...

 
 
Enlaces recomendados: Premios Cine