15 de mayo de 2016
15.05.2016
La crisis poblacional de Galicia

Morremos, pero tanto ten

15.05.2016 | 02:11
Morremos, pero tanto ten

La crisis demográfica se ha convertido en uno de los principales caballos de batalla de la Xunta, hasta el punto de que ha priorizado en su agenda las políticas encaminadas a incentivar la natalidad y mejorar la conciliación laboral y familiar. Galicia pierde habitantes -14.598 habitantes menos en el último año-, la natalidad sigue en caída libre y la población está cada vez más envejecida. Pero si algo bueno sale de este escenario es que se prevé que el paro se reducirá al 7,5 por ciento en España en 2017 por el envejecimiento poblacional, según un informe de la CEOE. ¿Hasta qué punto la situación es tan dramática? ¿Se está enfocando bien el problema de la crisis demográfica? ¿Hacen falta incentivos a la natalidad o abrir las puertas a la inmigración?

Ter só 1,5 fillos por muller é algo anormalmente baixo. Non o digo eu. Dío o Parlamento Europeo -Resolución sobre o futuro demográfico de Europa, de 21.II.2018- Iso si, vaia por diante, acúsome de eurofederalista. Cando ese ano presentei en Bruxelas "El Problema Occidental" sentín que falabamos no mesmo idioma. Chegou a crise -de feito daquela eran intervidos varios bancos belgas- e importou máis o curto prazo có longo. De tódolos xeitos, na Europa xa desenvolvida hai un consenso sobre que o déficit de nenos é un problema severo para o Estado de benestar.

De entrada convén desterrar mitos aquí instalados. É falso que nos Estados máis socialmente comprometidos non haxa problemas de fecundidade. Mellor que calquera ensaio diletante son dous pequenos vídeos daneses. Busquen en youtube "Do it for Denmark" e "Do it for Mom". Abondan 2 minutos. Dinamarca ten 1,7 fillos/muller. Segundo eles, poucos. E logo nós, con 0,9-1,1 fillos dende hai décadas? En Alemaña, país co menor desemprego xuvenil de Europa e con xenerosos pagos mensuais por fillo ata rematar a universidade, con matrículas de balde e unha chea de axudas e servizos adicionais, están xa preto de 1,5 fillos, e aínda así Merkel alerta que os fillos son o futuro -Kinder sind die Zukunft: https://www.bundeskanzlerin.de/Content/DE/Artikel/BKAngelaMerkelPolitik/angela-merkel-politik-familie.html-. Xa ten mérito na terra dos Kinderlos&binkis, xente con altos ingresos que decide non ter fillos para gozar do turismo e lecer a gusto.

En España, e tamén en Galicia, seica non hai problema, para algúns. Ogallá. Como di a CEOE, por esta vía resolveremos o problema do paro. Tamén suicidándonos todos, pero resulta desagradable. Todo se arranxará algún día con meirande competitividade, meirande inmigración, ... agás molestándonos en ser contribuíntes vitais netos, porque é duro e arriscado. Boten un ollo ao que acontece en Austria, Bélxica, Holanda... Mesmo Xapón, cos seus hikikomoris, asexuados adulescentes fillos únicos de alta renda.

Pero eu xa estou farto de laretar e dar voltas no rodicio da info-xicación seudoanalítica. Non teño que fabricar papers para subir na burocracia académica. A alternativa é o colapso do Estado social -ver en google "Proyecto Europa 2030. Retos y oportunidades"-. Prefiro o debate das solucións. Se foramos ricos como Dinamarca ou Alemaña podiamos errar coma eles, e sen dúbida melloraríamos, especialmente en Galicia, campiona mundial da infecundidade dende hai 25 anos. Pero non somos daneses nin alemáns. E postos a copiar, podiamos facelo dos mellores: Irlanda e Francia. Outra solución: inmigración. OK. A ver se non nos pasa como en Austria, Francia e Holanda, onde os traballadores manuais ven a competencia e desertan dos partidos que os forneceron de prosperidade. Apostando pola inmigración, non sería mellor vía as adopcións masivas de nenos orfos, polos cidadáns con rendas por riba da media e traballos estables? Dígoo por se queren contribuír e non só predicar. En calquera caso, o mínimo sería apostar pola xeralización do cálculo da renda media per cápita familiar para acceder a tódalas axudas e servizos públicos e codificar con gran apoio político tódalas normas de compensación á crianza. Un modelo pode verse en http://leydeimpulsodemograficodeespana.blogspot.com.es/ e máis en http://leideimpulsodemograficodegalicia.blogspot.com.es/, as dúas aliñadas coa http://estrategiademograficaeuropea.blogspot.com.es/. E se se prefire actuar no local para arranxar o global de Galicia, España ou Europa -penso en concellos como Lalín, a piques de perder a súa categoría por baixar dos 20.000 habitantes-, un modelo pode ser http://ordenanzadeimpulsodemograficolocal.blogspot.com.es/.

Nos últimos anos tiven a fortuna de coordenar unha serie de foros para o Museo do Pobo Galego, plasmados no libro "Galicia: un pobo con futuro? O noso devalo demográfico" (Xerais, 2014), onde aprendín moito de por que somos infecundos. Aprendín do persoal sanitario que escoita ás mulleres en estado; aprendín de etnógrafos que escoitan aos vellos; aprendín de sindicalistas e empresarios, que certifican que os seus propios fillos adulescentes non querían darlles netos porque preferían vivir-la-buena-vida; aprendín de nais feministas que comproban como se lles discrimina e como os homes teñen medo a ser pais e liscan -por certo, comproben a cantidade de Kinderlos que hai nas institucións españolas sen ser precisamente pobres-; aprendín en suma do senso común e de experiencias como as da profesora Rita Radl, ou as do público que comentou cousas que ignoraba logo de 20 anos escribindo. O que semella evidente é que se quen pode non quere ter fillos e que se quen quere non pode, isto apágase. Fin. Miren ao seu redor e comproben quen ten fillos, cantos, e quen non. Vale máis cá un doutorado. Vivimos nun país onde florecen os hoteis só para adultos porque os nenos molestan. Discriminatorio? Non tal. Ademais só os parvos teñen fillos e por iso nunca se senten discriminados.

Compartir en Twitter
Compartir en Facebook
Enlaces recomendados: Premios Cine