EN DIRECTO
Sigue en vivo la segunda etapa de la Vuelta: Nimes - Gruissan (203 km)
ao pé do farelo

Os nosos maiores

06.06.2014 | 10:22

Cando un é novo e tén toda a vida por diante para equivocarte unha e mil veces, un ve a xente de idade camiñando a modo e ranqueante fronte a nós, o pelo branco, así tan fráxil que da a impresión de irse a rachar en anacos de cristal se caen ao chan, as mans trementes e miles de engurras na pel e no corazón e da por suposto, erroneamente, que xa teñen a vida resolta.

Cando un é novo non comprende que tamén os nosos maiores, eses que chamamos con desvergoña "da terceira idade", moitos deles cunha carga de recordos, sabedoría e vivencia inigualables, e dos que tan so nos acordamos de cando en vez, cando precisamos algo de eles, unha boa neneira, alguén que leve o noso pequeno ao parque, no mellor dos casos, o dos que botar man porque non chegamos a fin de mes, o no peor dos casos son a única fonte de ingresos na familia, grazas a súa pensión. Eles, digo, tamén senten, sófren, padecen e viven cheos de contradicións e medos os mesmos que a xente nova non son quen de imaxinar.

Eles tamén, dende logo que si, poden estar feitos un lío e sentirse perdidos, confusos, fracasados, esquecidos, maltratados. Eles tamén poden estar cheos de temores e inquedanzas, e seren conscientes de cantas e cantas cousas fixeron mal no pouco tempo do que disfrutaron. Cantos e cantos erros cometidos, cantas ilusións falsas, canto autoengano para poder seguir adiante,cantas cousas terían que cambiar de poder vivir de novo o pasado, cando menos. Sobreviven coa certeza de que case que todo na súa vida tería sido diferente no caso de tomar outra decisión no momento axeitado. A vida eche así, un cúmulo de erros, unha chea de cruces de camiño no que tes que decidir cara onde queres ir, o peor de todo e que non sabes o que che agarda ao final e se acertaches ou non. Nunca o imos chegar a saber.

No caso extremo, alí sos diante do espello de se mesmos, cando na soidade da habitación baleira e fría fan exame do que foi toda unha vida, senten nas súas gorxas de pel fláccida aterecidas polo medo autentico ao descoñecido, a certeza do futuro que agarda por todos nos a volta de calquera esquina, a morte sen dubida o único irremediable e definitivo da vida.

Cando un é novo nada desto ten sentido, e cre coa estupidez propia da xuventude -a única enfermidade que se cura co paso dos anos- que un pensa é eterna, que os vellos teñen a vida resolta e non poden entender que estes tamén poden estar feitos un lío e cheos dun medo visceral a non espertar mañá, a non ter unha nova oportunidade de dicir á súa compañeira/o de sempre: "Quérote", e entregarse nunha tenra e doce aperta de corpos e almas, sempre novos no seu recordos, porque é o único real polo que non pasa a criba dos anos: Os recordos, malia que ás veces a cabeza vaise e o pouco que nos queda auténtico, ala vaia tamén deixándonos secos coma unha folla de carballo nos outonos dourados destas nosas fragas.

Compartir en Twitter
Compartir en Facebook

Suscriptor | Opinión

Contenido exclusivo para suscriptores digitales

POR RAFAEL L. TORRE

El Hotel Universo

Pontevedra conoció la modernidad en aquel establecimiento tan chic y disfrutó mucho de sus...

 
 

La calle que debe ser para Pepe Simón

La clase política, ya se sabe, no acostumbra a tener buena memoria....

 
 

JUAN JOSÉ MARTÍNEZ JAMBRINA*

Proust en el olivar de Saramago

El análisis de los psicoanalistas de los llamados "locos geniales"

 
 

MIGUEL ÁNGEL MARTÍNEZ COELLO

Orense Balneario tiene mar

Orense Balneario tiene mar. Es una localidad integrante en el partido de Tres Arroyos, al sur...

 
 

PILAR GARCÉS

Las dos Españas de Sabadell

La propuesta de quitar a Machado, Quevedo o Goya del callejero de la localidad catalana

 
 

PEDRO DE SILVA

Cargas de nuestra civilización

El objetivo del terrorismo, como su nombre indica, es provocar...

 
 
Enlaces recomendados: Premios Cine