ao pé do farelo

Save the Children

01.06.2014 | 04:11

Pois nada, xa o dixo hai anos Aznar, o Presidente presente, que molesta a case que todos dentro e fóra do seu propio partido: España va bien! Anos despois chegou o ínclito Zapatero e acabou de fodela cos famosos brotes verdes da economía española. Entrambos os dous temos o que temos hoxe: Entre todos la mataron y ella sola se murió, sabedoría popular da boa, sen dúbida.

Nun país no que se paga o que todos sabemos por un futbolista, que ao fin e á postre o único que fai é pegarlle patadas a un balón, e ás veces malamente. Nun país no que os científicos, os mellores investigadores, os xóvenes mellor preparados que deben aportar ao noso desenvolvemento todo o seu caudal de coñecementos, son invitados a marchar, por falla de recursos e investimentos: Mobilidade exterior, segundo a ministra. Nun país no que o desemprego non para de medrar a pesar das manipulacións e maquillaxes das estatísticas. Nun país, o noso, no que se está a producir un desequilibrio demográfico gravísimo, no que o relevo xeracional estase a poñer claramente en perigo. Nun país, no que o crecemento da desigualdade social é xa una realidade, a falla de oportunidades, o nepotismo dos poderes públicos do Estado, a crueldade dos nosos políticos e representantes,e a corrupción son portadas nos xornais día si e día non.

Neste país, no que se salvaron os bancos e banqueiros pero non se pode salvar as persoas, os máis débiles, os máis miserentos e desfavorecidos, temos que empezar xa a falar do que denuncian coa urxencia da necesidade oenegués de nada dubidosa reputación coma Unicef ou Save the Children. Hoxe, no noso país dos soños, os nenos que viven por debaixo do umbral de pobreza supoñen o 20,8% da poboación infantil europea, triste medalla de prata, tan só nos gaña Rumanía. Os nosos rapaces -nosos porque todos nós temos unha obriga moral con eles- pobres, sen recursos, carentes dunha axeitada alimentación, ás veces sen posibilidade de acceso a educación, por falla de oportunidades, os que están no límite da exclusión social continúan medrando irrefreable e sen que ninguén faga nada por eles.

Esta é a realidade do país, non a que están a vendernos coa marca España, estes de sempre, os da recuperación. Eu pregúntome: Recuperación, de quen? Recuperación, de que? Recuperación, a costa de que? A nosa triste realidade é a fame infantil que denuncian Cáritas, Mensajeros de la Paz, Unicef e outras moitas organizacións.

Pero aínda peor é a nosa insensibilidade ante o problema, o acto involuntario de mirar cara outro lado ante unha man tendida ao ar en calquera esquina das nosas rúas pedindo unha esmola.

Compartir en Twitter
Compartir en Facebook

Suscriptor | Opinión

Contenido exclusivo para suscriptores digitales

Dos vigueses en Spokane

Decía un colega que el silencio y la emoción invadieron Estados Unidos, desde la Costa Este a...

 
 

JAVIER SÁNCHEZ DE DIOS

La influencia

A partir de la idea de que cada cual puede hacer de su capa un sayo siempre que se lo permitan...

 
 

JOSÉ MANUEL PONTE

La buena imagen de Trapero

Tras los trágicos sucesos de Cataluña el personaje de moda en los medios es el...

 
 

PEDRO DE SILVA

Aporofobia

Aunque han pasado casi dos décadas desde que la filósofa Adela Cortina propusiera...

 
 

DANIEL CAPÓ

La pregunta de la enfermera

La publicación de fotos de las víctimas de los atentados terroristas

 
 

TINO PERTIERRA

La tristeza del alivio

Agustín: "Las mejores respuestas llegan a veces cuando no te haces preguntas. A...

 
 
Enlaces recomendados: Premios Cine