ao pe do farelo

A rúa é nosa

25.04.2014 | 01:41
A rúa é nosa

Paseando esta Semana Santa polas rúas dunha das nosas populares vilas dei en recordar tempos pasados xa esquecidos da miña nenez, nos que os domingos e festas de gardar a xente saía das casas co mellor traxe, e o no Domingo de Ramos, "el que no estrena se le caen las manos", a pasear e facer a rúa.

A cousa era ver e deixarse ver polos amigos e veciños, saudar a uns, conversar cos outros, ir cara arriba e volta pola beirarúa, da rúa maior e rematar o paseo na praza. A familia ao completo e nós, os rapaces de patalón curto, daquel tempo morno e remoto, xogar cos amigos ás agachadas, ao pinche carneiro, a policías e ladróns, ou facernos ou escoitarmos as confidencias inocentes dos primeiros desexos e soños húmidos coas raparigas que nos ían quitar o sentido co paso do tempo; lei de vida. Tiñamos as rúas para nós e sabíamos que eran nosas, aínda as cidades non se converteran nestes cárceres de cemento e cristal, auténtica xungla de morte na que agardamos o final coma números invisibles dunha estatística absurda.

Aínda non escoitaramos a don Manuel berrando aquel: "A rúa e miña". Os sindicatos e traballadores non tiveran que botarse ás rúas a facelas súas para reivindicar dereitos e liberdades contra a opresión, a fame e a violencia do capital.

Os antisistema non tomaran as rúas a golpe de ladrillo e pelouro e a policía non os botara delas con mangueiras de auga e pelotas de goma. Daquela os alcaldes non estudaran medidas e leis represivas contra a prostitución e a forma de gañarse a vida algunhas mulleres co oficio máis vello da historia, que facían a rúa, para poder comer. Tampouco os poetas, escritores e soñadores anarquistas e libertarios tiñan escritos os seus poemas nas paredes e muros baleiros das nosas rúas coma agora cheas de grafites e berros que claman contra a incomunicación e o silencio dos inocentes e invisibles coma nós.

As rúas eran o sangue quente das vilas e cidades nas que podiamos vivir, xogar, amar, soñar e desexar coma nun inmenso escaparate de vidro transparente a vista de todos. As rúas eran as nosas casas de cristal. Eu aínda penso que foi onte cando no labirinto de calexas cheos da maxia e feitizo do barrio do Zacatin, cara a praza de Bibarambla, xogaba cos compas, e aprendiamos a facerlle carreiriñas ao vento montados naquelas bicicletas, mais ferruxe que outra cousa e na que o único freo eran os muros da catedral baixo o cheiro dos laranxos en flor do que nos embriagabamos ata morrer de liberdade aprendendo a vivir naquela Granada pola que Boadil O Chico verteu bágoas coma muller chorando ao perder o que non soubo defender como home.

Anos despois, diante dos grises, tivemos que reclamar as rúas das que nos estaban a botar cantando as letras de Pablo Guerrero: A tapar la calle que no pase nadie/que vista de negro que lleve pistola/que hable de la guerra y beba Coca-Cola/a tapar la calle...

Compartir en Twitter
Compartir en Facebook

Suscriptor | Opinión

Contenido exclusivo para suscriptores digitales

El fuego del astillero tradicional de Moaña se resiste a irse

Ya pasaron más de dos meses desde que alguien quemase...

 
 

Los 95 de Roberto Vidal

Ardo en deseos de verme a mediados de la próxima semana con Roberto Vidal y sus 95 tacos, con...

 
 

JAVIER SÁNCHEZ DE DIOS

Los ´errores´

Lo más probable, vista la costumbre de algunos políticos, es que el...

 
 

JOSÉ MANUEL PONTE

Goethe y la ´turismofobia´

Cuando en el otoño de 1786, Johann W. Goethe, después de haber soportado un mal...

 
 

MATÍAS VALLÉS

Barcelona entra en la ´nueva normalidad´

No es un atentado contra España o Cataluña, el terrorismo islámico...

 
 
Enlaces recomendados: Premios Cine