A utopía do leite (I)

01.03.2013 | 07:41

Galicia é terra de vacas por excelencia, sen embargo, non é terra de gandeiros. A maioría dos gandeiros distan moito de ser uns profesionais responsables co medio e co entorno que os rodea. Moitos deles posúen unha mentalidade capitalista destrutiva que se constata nos sistemas de manexo e de produción que son inviables. Este feito, unido a unhas políticas agrarias nefastas, están levando ao sector á ruina.

Valla de exemplo o prezo do leite. Un gandeiro cobra de media uns 30 céntimos/litro, iso cunhas calidades óptimas, o cal representa un 80% das explotacións galegas. Ese leite recólleo a fábrica X e véndese no súper a 78-80 cent/litro. Iso supón unha marxe de 50 céntimos á que se teñen que aferrar a fábrica, o intermediario e o distribuidor. Todo este sistema de intermediarios e de vendedores é moi rendible. A fábrica emprega a unhas 100 persoas de xeito directo e igual a uns 50 transportistas de xeito indirecto, o intermediario (por definición persoa lista que non fai nada e gaña os cartos) e, por último, o súper (que nos dous sentidos da de comer a moita xente).

Se hai tanto negocio de por medio, canto vale o leite? Se a fábrica o pagara máis, é dicir, a 33 ou 34 cent/litro (o cal segue sendo unha mediocridade), que pasaría? O resultado é que o consumidor vai pagar máis. Despois din: "É que subiu o prezo da cesta da compra dos produtos básicos coma o leite". Non, se ao final a culpa aínda a vai ter o gandeiro, que vai quedar por malo. O que moita xente non sabe é a cara B do negocio do leite, en parte grazas aos seus derivados como o queixo, a manteiga, os iogures, a nata e outros moitos nos que se inclúa este produto. Un litro de leite puro da para facer 4 de leite desnatado e 2 de semi, por non falar de canto costa a manteiga ou a nata que, como todo o mundo sabe, faise de restos e despois véndena a prezo de ouro. Visto todo isto, o leite que compran a 30 céntimos pode rondar, segundo en que produto, un prezo final de 2,20 euros, o que deixa xa un marxe moi superior aos 50 céntimos iniciais. Este fundamento de libre mercado, onde o gandeiro traballa e non cobra o valor real do produto, únese a unha certa pasividade do goberno.

Por se fora pouco, isto vese agravado por unha crenza cega dos gandeiros no sistema intensivo que o propio mercado lles vendeu de tapadillo ignorando descaradamente dicirlles que con este método produtivo eles son as vítimas. A dependencia do intensivo reside en comprar e producir, un círculo vicioso do que é difícil saír. Se o recomendable é 1 hectárea por vaca, o 90% dos gandeiros veñen tendo, no mellor dos casos, 30 vacas por hectárea. Isto tradúcese nunha dependencia do mercado do cereal que está controlado por mans alleas a eles e que fixan o prezo á súa bóla. Mentras tanto Galicia estase convertendo nun país verde con aldeas abandonadas e monte. A ninguén se lle ocorre traballar o que temos, sempre sae máis barato traer de fóra.

Pero aínda existe algo peor e refírome á doce golosina das vacas: O PENSO. Si, escríboo en maiúsculas porque parece ser que o penso é igual que a gasolina para os coches, sen el as vacas non andan. Entón, vén o gandeiro e di: "É que o quilo de penso está polas nubes". Claro, e que sustentar unha explotación onde se merca todo e pagar o penso polo que non vale sae caro.

Enlaces recomendados: Premios Cine