Estimado Alfonso:
Con ledicia continúo esta intensa relación epistolar, que mantemos nos derradeiros días, tentando dar cumprida resposta aos temas que formulas na túa última carta de onte 9 de marzo.
Voltas a solicitarme un novo documento que reflicta a posición e opinión do Goberno en relación ás discrepancias xurídicas formuladas ante a Lei de Caixas de Aforros de Galicia. Quixera lembrarche que obra no teu poder o Ditame do Consello de Estado núm. 1216/2010, de 4 de febrero que, en 31 folios, ratifica, motiva e razoa as dúbidas de legalidade advertidas polo Goberno en relación con esta lei. Tamén, a demanda na que se formaliza o recurso de inconstitucionalidade que, en 56 folios, explica e motiva o obxecto da nosa discrepancia en cada un dos preceptos cuestionados. Por último, remitinche o pasado día 4 de marzo un documento de síntese, de 3 folios, do tratado nas catro xuntanzas que mantivemos ata o de agora os días 16, 17 (dúas sesión) e o pasado día 23 de febrero. Este último recollía incluso alguna suxerencia a modo de exemplo de redacción alternativa, que non foi tida en consideración nas sucesivas propostas da Xunta de Galicia. A nosa valoración, criterios e suxerencias están neses documentos reflectidos. ¿Qué outro documento queres ou precisas?
Formulada a discrepancia, a Xunta de Galicia pide falar e negociar co Goberno para que se retire o recurso de inconstitucionalidade interposto. Desde o primeiro día abrín as miñas portas ao diálogo e á negociación, atendendo á delegación da Xunta de maneira inmediata, petición do Goberno de Galicia. Polo tanto, a vontade do Goberno de acadar un acordó foi total e absoluta. Fronte a isto atopámonos co inmovilismo da Xunta. Desde o primeiro día sinalei que estamos única e exclusivamente ante una discrepancia xurídica por incumprimento da LORCA, lexislación básica en materia de caixas, que todas as Comunidades Autónomas están obrigadas a respectar. Desde o primeiro día teño advertido que ninguén tentase confundir o debate e facer do mesmo unha controversia política. Creo, sinceramente, que quen insiste en lévalo ao terreo político, está poñendo en evidencia que non ten argumentos xurídicos. Para acadar o objectivo que solicita a Xunta é necesario removeer os obstáculos que motivan a discrepancia xurídica e proceder a súa modificación. Lembrada nalgunha das miñas cartas anteriores cómo a Comunidade de Madrid, fai escasos meses, procedeu a modificar as diferenzas sinaladas na súa lei de Caixas e cómo o Goberno retirou o recurso de inconstitucionalidade interposto. Esta é a nosa disposición, a de acordar e resolver o problema que se nos pediu.
Nesa búsqueda de soluciòns non se trata nin de que uns gañen nin de que outros perdan; trátase única e exclusivamente de axustar o texto á legalidade. Se alguén ten que gañar aquí, esa é Galicia e o seu sistema financiero.
Afirmas na túa carta que "Galicia no puede ni debe aceptar como válido este planteamiento"; supoño que quererás dicir a Xunta de Galicia, pois o Goberno de España tamén é Galicia no cumplimento das función que constitucionalmente ten atribuidas. Neste caso velar polo respecto e cumprimento da lexislación básica en materia de caixas. O noso desexo non é outro que Galicia teña a lei de caixas que queira aprobar o seu Parlamento no exiercizo das competencias que ten recoñecidas no seu Estatuto de Autonomía, pero ésta deberá respectar o disposto na lexislación básica, e que esta norma sirva para o óptimo desenvolvemento desta actividade na Comunidade Autónoma. Cando o Goberno busca garantir a constitucionalidade da lei faino pensando no interese de Galicia e co propósito de que teña a mellor lei de caixas posible.
Se o que se pretende, como se afirma na túa carta, é defender a constitucionalidade da lei recurrida o foro é o equivocado, pois ese non é outro que o Tribunal Constitucional contestando ao recurso interposto. Se se quere a retirada do recurso será imprescindible, non marco negociador que estamos desenvolvendo, superar os obstáculos queo causan. Para elo será necesario formular propostas que modifiquen a redacción dos preceptos cuestionados e non encubrir a inmovilidade en fáciles e simples afirmacións vitimistas, pois éstas, insisto, só evidencian a falta de argumentos e capacidade negociadora negando a petición pola Xunta formulada de querer modificar o cuestionado para que se retire o recurso interposto.
Seguimos dispostos a atopar o acordo. Sumamos ao intercambio de documentación antes detallado, de criterios nas reunión mantidas, os argumentos reflectidos nas cartas remitidas, fórmula que nos ofrece tamén seguridade e precisión tanto no acordado como no que falta por resolver, cun claro aforro de tempo e de gasto para os contribuíntes, máis nestes tempos de obrigada austeridade e contención. Se non hai modificación de postura, volver a repetirnos físicamente por quinta vez os mesmos argumentos que xa nos temos intercambiado en catro reunión carece de sentido. É tempo da precisión e reflexo por escrito da modulación do falado para proceder, no seu caso, ao acordó.
Ben coñeces os tímidos e tenues avances propostos o pasado día 5 de marzo. O primeiro a proposta dunha nova redacción ao artigo 15, á que se engade "previa autorización de los órganos competentes de acuerdo con la normativa vigente", o que segue resultando controvertido pois persigue a toda costa introducir a autorización previa autonómica obxecto de discusión na nosa discrepancia. Tal e como che manifestei verbalmente e por escrito a redacción de esa letra "c" do seguinte tenor: "Cualquier otra medida prevista en la normativa básica del Estado", resolvería o conflicto.
A segunda, a introducción dun novo parágrafo xeral no artigo 37 sobre a representación dos mesmos grupos e na mesma proporción que os representados na Asamblea Xeral, o que resulta axeitado á LORCA, pero a continuación mantense a cuestión controvertida de que só o Parlamento pode ter máis dun representante, o que resulta contradictorio co anterior ou o desnaturaliza, non solucionando o cuestionado, agás que se corrixa evitando esta diferencia.
Non se altera posición nos outros preceptos sen aclararse a mayoría para a fusión no réxime de acordos da Asam blea. Este precepto debera figurar redactado igual que na LORCA contemplándose expresamente a mayoría cualificada necesaria para aprobar una fusión.
O alcance nas autorizacións das dotacións de obras sociais debe aclararse. A fin de atender as esixencias da seguridade xurídica é preciso modificar a norma, sen que se advirta ningunha razón para no facelo.
A realización dunha renovación total dos conselleiros sen respectar que esta sexa parcial non se resolve só coa supresión do termo "totalidad", é necesario que o contido do precepto resposte a esa renovación parcial, correspondendo á Xunta fixar ese criterio de parcialidade que non se cumpre na redacción actual.
A isto habería que engadir una actitude pouco xenerosa, no límite do permitido, nunca no marco do desexable, nos outros seis preceptos nos que existiu acordó.
Temos marxe para acadar o acordo se ese é o voso desexo, tal e como tedes manifestado, mais precisamos que os feitos, as propostas, acompañen de verdade a esa vontade manifestada. Ten a bo seguro que pola miña parte non quedará en realizar cantos esforzos sexan precisos para elo, pero preciso que acompañes as túas declaracións propostas de redacción para modificar a norma na mesma dirección do que demandas, para poder acadar o obxectivo que solicitas.
Quedo á espera da túa proposta de modificación da lei.
