Un final caótico

Fallou a guinda da etapa. Nestes casos é mellor quedarse co rendimento que tes ofrecido e non coa clasificación. Independentemente do que pasou ó final con David García e conmigo, hai que valorar que o equipo correu con intelixencia. O plan do Xacobeo funcionou. Fumos metendo corredores nas fugas. A de David foi a que saiu ben, pero xa o tentaramos antes.
Mágoa que David non obtivese o premio que merecía. Ía como un tiro, pero equivocouse coa pancarta. O final da etapa resoltou confuso. Cando Gesink me colleu, díxenlle pola radio a David que arrancase. Faltaba un kilómetro, él estaba a esperar por mín pero eu sentíame ó límite e non chegaba. Gesink apretaba. "Arranca, David", dicíalle. Tamén Álvaro Pino estaba a falar pola radio. Con iso e co ruido do helicóptero, aquilo era un caos. Tamén eu confundínme de pancarta.
Xa dixera que atacaría se me sentía ben. Atopeime forte. Estaba esperando que saisen outros, que se amosaron mais conservadores. Estando no posto no que estou na clasificación xeral, teño que probar de lonxe. Cecais foi demasiado pronto, porque deseguida me decatei de que o vento pegaba de cara. So puiden sacar dez segundos e seguramente me terían botado o guante se non tivese enganchado con Gesink. Nas etapas que quedan xa se verá. Se me sinto igual que esta vez, voltarei a probar.
Teño a rodilla bastante tocada. Os pequenos detalles contan moito nestas voltas de tres semanas. Resulta que tiña una cala rota durante os últimos días e non me dera de conta. Tiven que cambiala e sempre varía un milímetro ou dous. É imposible poñela igual. De feito, optei por escoller una gastada. Onde levei o golpe, na parte alta do peroné, estame dando a lata. Agota, na habitación, mentres escribo estas liñas, estame a doer. Durante a carreira non foi tal e espero que iso se manteña e me permita volver a probar fortuna cun ataque.