Non podes relaxarte nunca

A chegada de hoxe (por onte) foi unha nova emboscada. A subida fíxose dura, o ritmo que puxeron foi moi alto. Non sei cántos chegariamos no primeiro grupo arriba, pero penso que moi poucos. Outro perigo grande foi a baixada. Foi un final estresante pola subida, para non descolgarte, e pola baixada, para non perder contacto cos de adiante. Aquí non podes relaxarte nunca, nin sequera nunha etapa, porque estás correndo o risco de perder segundos. O descenso foi tremendo. Samuel, que está tolo (risas), e Valverde, que o coñece, lanzáronse para abaixo, e houbo que arriscar para evitar quedarse cortado. Tiven que pasar a Basso, que ía con máis precaucións, porque lle costaba moito seguir o ritmo. Tiña dúas opcións, ou "botarlle huevos" e tirar para adiante ou tomalo con calma e arriscar a perder algúns segundos.
Estes días de Vuelta non dan para nada despois de que remata a etapa. Normalmente ó rematar xa te subes ó autobús, dúchaste nel e comes o bocata. Case tódolos días temos un traslado duns 40 minutos ou dunha hora, e chegamos ó hotel sobre as sete, máis ou menos.
Nese intre chega o turno dos masaxistas, que traballan contrarreloxo para atendernos a todos en só dúas horas, antes da cea. Ás nove baixamos a cear, precisamente agora estamos buscando o restaurante. ("Es por la cafetería" –escoitase de fondo ante a pregunta de Ezequiel–). O menú adoita ser bastante repetitivo, estamos un pouco cansados de comer sempre o mesmo, a base de pasta, arroz, filete de tenreira ou filete de polo. ¡Estannos poñendo lasagna! Unha pequena alegría agora que estabamos falando do tema (risas).
Mañá (por hoxe) debería haber unha escapada de principio, parece un día propicio para que chegue. Ó equipo do líder non lle interesa poñerse a bloque no porto de primeira, quererán pasar con tódalas unidades. Despois depende, pero hai moita tensión. Xa está aí a xornada de descanso, que xa se demanda, e logo chega un fin de semana un pouco heavy (tres finais en alto seguidos).