No día da patria

20.07.2017 | 05:20

Na xeira patria saíu o sementador ó seu traballo. Con "aquel de señorío" e nimbos de paixón e de misterio. Desde as fonduras da terra cántalle a el o corazón cancións podentes e secretas. Voan así rítmicamente ó ar sementes dunha antiga e dourada historia que tenta e sabe de novo xermolar.

É o día veranceiro da patria nosa. Aquela que violentos e fachendosos quixeron acoitelar ou anestesiar pra lle zugar o seu sangue branquiazul. Mais non. Rebule ela e ferve na consciencia da semente, que a impulsos do sementador volve sempre agachar na terra o seu sono sosegado de vida e afirmación.

Paciente, sereno e afoute camiña pisando cos seus pés nus a terra mol labrada o sementador. A xeos e quenturas afeito, sabe que o porvir se asenta na carne sufrinte e acolledora da lentura da terra nosa.

É así como o noso pasado e mailo porvir se apertan en singular esforzo por recrear a nosa verdade, aquela que declararon mentira e baleiro soño cantos quixeron arrebatarnos a nosa historia e inocularnos en troques a súa.

El, o sementador, irmandado co vento, coa terra e co ceo espalla en son cantareiro e firme o sagrado presente que as xeracións pasadas se esforzaron en legarnos en herdanza.

Sementes que portan dores e cantos e mais unha vella, bela e recendente lingua, testemuña perenne e firme dos fondos e íntimos vencellos que compartimos. Foron reis e humildosos devanceiros nosos os que a acolleron e levaron nos seus beizos e nos arcanos segredos dos seus corazóns.

Da man xenerosa e visionaria do sementador xorden, pois, coma perdices en xentil bandada, os rexos xermolos nos que se asenta o noso porvir. Pacientes e asemade afoutos, estamos todos chamados a sermos sementadoras e sementadores dun futuro que se prenuncia nun horizonte nimbado de roibéns.

Ultreia, logo! Que ninguén garde no seu peito ou no seu peto, condenándoa así a infértil morte, a voadora semente que en si mesmo está a portar, aquela que ten ás e pulos de crear e recrear un porvir fermoso e necesario para a nosa Terra.

Para que non se poida endexamais volver escoitar aquilo, triste e magoante: " a nosa Terra non é nosa, rapaces".

Compartir en Twitter
Compartir en Facebook
S.P.
Lo malo del embrollo que ha montado la Xunta con la sede de la fundación...
MANUEL BRAGADO
Vigo contou cun gran teatro en 1832. Foi o que na Princesa inaugurou o rico comerciante Velázquez Moreno...
 

Calendario laboral y escolar 2016/2017

Calendario laboral 2017 en Galicia

Calendario Laboral 2017 en Galicia

Aquí tienes a tú disposición todos los días festivos en  Vigo y en Galicia , así como el Calendario escolar 2016/2017 .

 

Enlaces recomendados: Premios Cine