20 de mayo de 2017
20.05.2017

Adicada a aldea de Beresmo

20.05.2017 | 04:55

"Un pobo que perde a capacidade pra convocar unha reunión en derredor da barra dun bar, é un pobo morto. Se aínda ten habitantes, coma pobo é un cadáver". (Juan Tallón, "Namentras haxa bares").

Caseque fronte a capela atopabase a tenda da aldea. Rexía aquel establecemento Carmen do Calceteiro. Era a típica tenda de alimentación galega do rural que se compaxinaba coma taberna. Máis, sobre todo, era un lugar de encontro dos veciños, chegando o solpor, logo das duras tarefas do agro.

Carmen facía de todo. Vendía dende o mostrador o seu xénero ás mulleres que ían mercar o necesario pra o fogar. Enchía, ao mesmo tempo, as cuncas e as pombiñas de viño aos homes, que adoitaban xogar unha partidiña, os poucos, ou a estar de leria, os moitos. Todo fiado. As veces, esquecíase anotar as débedas na libreta. Tiña unha mente privilexiada. Era unha muller disposta a axudar a quen o precisara. Facía de enfermeira para inxectar coa sua seringa xa fervida chegado o caso. Foi merecente dunha homenaxe, que non tivo no seu pasamento.

Os parroquiáns enmascaraban a miseria comunitaria cunhos sonrisos, contos e chistes naquela tenda. Houbo personaxes habituais. Na mesa da entrada, alí sempre atoparías a Ricardo do Borralleiro, que curaba a sua cegueira alumeándose cunha pombiña de viño. Ao seu carón, tamén coa mesma medida do tinto, Carmen de Luciano, que a cada grolo que daba ía baixando o pano da cabeza, ata chegarlle as cellas. Sendo a única muller na taberna, foi unha adiantada do movemento feminista sen decatarse. Eran os efeutos daquel viño bautizado, que carrexaba Agustín dende o Ribeiro, non sen antes acadar a tara no regato de Valderías en Canceliños. Era, segundo o arrieiro, a maneira de disolver o ieso deitado no fondo da cuba.

No serán do domingo o lugar animábase moito. Corrían máis os quintos acedos da cervexa León que as cuncas do Ribeiro do Agustín. Algún que outro apostaba máis pola San Miguel. O pasatempo maior era cando chegaba Domingo de Fontao.

Traía un feixe de contos, aínda que sempre eran os mesmos. Na semana adicábase a carrexar o peixe dende Ribadavia nunha carreta tirada por un burro. Sempre se lle aparecía o demo no Alto da Serra. E o conxuraba pra que se fose: "Arrenégote diaño, caga demo e vaite!". Dicía que tiña un burro cun sexto sentido coas mulleres que ovulaban: "Aparta muller de Secundino, que o burro presíntete saída". Sombras e aparecidos, que coma a estantiga, surxían da moita fame que pasaba o home.

Inxerindo todo tipo de alcohol, finaba a sua visita a taberna danzando, animado coas palmas dos asistentes, a canción de Carolina, que tiña pintado un lagarto na saia, que cando ela bailaba o lagarto daballe ao rabo. E xuraba que él vira vivo o enorme lagarto, e pelexara con él.

Daquela xente, que somentes falaba e escoitaba en galego, non queda ninguén. A tenda de Carmen do Calceteiro moitos anos hai que pechóu. Hoxe, é unha aldea orfa de xente e gando.

Compartir en Twitter
Compartir en Facebook
S.P.
Lo malo del embrollo que ha montado la Xunta con la sede de la fundación...
MANUEL BRAGADO
Vigo contou cun gran teatro en 1832. Foi o que na Princesa inaugurou o rico comerciante Velázquez Moreno...
 

Calendario laboral y escolar 2016/2017

Calendario laboral 2017 en Galicia

Calendario Laboral 2017 en Galicia

Aquí tienes a tú disposición todos los días festivos en  Vigo y en Galicia , así como el Calendario escolar 2016/2017 .

 

Enlaces recomendados: Premios Cine