Violencia doméstica

01.09.2015 | 04:02

Son xa máis de trinta mulleres mortas no que vai de ano. Unha cifra e un rego de sangue no calendario, aparentemente novo pero vello como o mundo, delatado por contraste, invisible antes, clamor hoxe. Luxado a cotío o sono da emancipación feminina, disfrazado o burka de maquillaxe e o silencio de moda de tempada.

Vin aí atrás unha familia relixiosa, tradicional e integrista, ela ofrecida a un deus sen rostro, cela textil das persoas, camiñando polo Porriño. Ondeaba seu atavío como unha bandeira corsaria no mar bravío e sentín medo, un terror infantil de procesión de semana santa e crucifixión, escuro, sinistro como o nazareno, tremendo para a mente dun neno e tamén dun home. Credos fincados na expresión do martirio, gráficos, explícitos, martirio delas e tamén deles. Porque eles asimesmo son vítimas, e á súa maneira tamén están mortos.

Se un mama dominios, mirará leiras, o propietario soñará coutadas, un anel será un grillón, o elo a cadea, un piso o cárcere, se un esmaga agora lembrará o dereito de conquista e non lle valerán liberdades nin aldedríos.

Ela sinxelamente quer marchar, non lle namoran as túas declaracións, nin a túa paixón mórbida, nin teus ciúmes, e non lle importa a túa pensión, mais a ti sí, vaiche ao peto e ti por aí non pasas. A vida é ancha, espállate nela que outras virán que te queiran. ¿Os fillos? Sairán adiante, comerán o mundo como ti outrora. E se un día quer volver, ábrelle a porta, a casa, o corazón. Seguirá ela perto, na mesma casa, no seu barrio de sempre, cun saúdo no bico onde vos vexades.

Ti queriala en exclusiva e afogábala nos teus brazos, impedida ela de artellar seu berro fondo e ancestral. Tamén a ti faltábache o alento, abafabas. No sitio de auxilio dicías ¡Non! ¡Cala! ¡Repite o que eu che diga! En fin.

A súa foi a rebelión do punto de vista, comezar a pensar e tapar os oídos. Non facer caso. E pedir o divorcio públicamente. Calculas ti agora entre asasino e criminal. Marxe ben escasa. E gardas as aparencias polo de agora pero unha mañá fría chegará a nova. Cantará o galo o mencer desgarrador. A foto da voda rachada, as malleiras, a longa noite, escuridade. Posuír. Ou morte.

Compartir en Twitter
Compartir en Facebook
S.P.
Lo malo del embrollo que ha montado la Xunta con la sede de la fundación...
MANUEL BRAGADO
Vigo contou cun gran teatro en 1832. Foi o que na Princesa inaugurou o rico comerciante Velázquez Moreno...
 

Calendario laboral y escolar 2016/2017

Calendario laboral 2017 en Galicia

Calendario Laboral 2017 en Galicia

Aquí tienes a tú disposición todos los días festivos en  Vigo y en Galicia , así como el Calendario escolar 2016/2017 .

 

Enlaces recomendados: Premios Cine