Lembro que cando era pequena me enviaron á escola de Ricolo canda a rapazada do meu tempo (aínda non tiñamos a idade para escolarizármonos no Párvulos) e aprendemos a ler e a facer as contas naquel faiado cunha mesa longa feita de táboas arredor da que nos reuniamos cada tarde.
Foi no Párvulos o meu primeiro contacto co castelán: só o falaba a mestra e mais unha compañeira; aos demais mandábannolo falar un recreo á semana.
Logo chegou a EXB e, en 4º, o meu primeiro libro en galego (Agromar Lingua Galega 4º), recordo a alegría que me deu poder escribir e poder ler en galego na escola, escoitar o galego dentro da aula e escoitarllo á profesora!! Acabo de botarlle unha ollada nestes intres e vexo (do meu puño e letra, supoño) a solución a unha adiviña; leo "sevola" e un sorriso inevitable acódeme aos ollos. "Así que ésta era a miña letra?" penso. É mesma sensación de extrañamento que experimento diante dun retrato doutra época. "Se non mo dis ti mamá, nunca pensaría que esta criatura fose eu. E ben que me acordo de como me picaba a ramada co pantalón de fío!". É curioso o xeito de conservarmos algúns recordos
