Lembrando a xesta de Enrique Míguez

Fai 25 anos un rapaz de Tui facía historia. Enrique Míguez Gómez xunto co pucelano Narciso Suárez conseguían a medalla de bronce nos Xogos Olímpicos dos Anxeles´84.

Esa mañá, todo Tui foron murmullos ou berros colectivos ¿quen é ese rapaz? ¡que grande!, ¡medalla olímpica!, esa mañá un veciño descoñecido convertírase en menos de dous minutos en todo un heroe para toda unha xeración á que pertenzo.

Se o piragüismo hoxe é en Tui o que é, foi grazas a esa medalla. Unha xeración de tudenses decidimos que o noso deporte non era o fútbol ou o basket senón o piragüismo que practicaba Enrique Míguez, ese deporte que enchía o río en agosto de piragüas co Descenso do Miño. Os éxitos do kayak ou do Penedo, os triunfos presentes e futuros do herdeiro José Luis Bouza "Buzo" son grazas a Quique Míguez.

25 anos máis tarde, en Tui temos uns colexios que levan por nome nº 1 e nº 2, un pavillón que se chama Municipal dos Deportes, un centro interfederado de remo e piragüismo ou un paseo fluvial bautizado como paseo marítimo (sic), pero de Quique, do noso heroe, non hai nin unha placa, xa ninguén se lembra de ti meu, pero eu si, nos 25 anos da túa medalla, nos 25 anos de aquel día no que despertei coa miña familia saltando e decidín que quería ser coma ti (sen conseguilo). Grazas Quique.