No hay réquiem por el gallego

Así titulaba este xornal unha noticia que consistía na translación das opinións de tres dos 28.000 opositores deste ano á administración galega, e cuxa conclusión a modo de subtitular era que "La mayoría de los opositores aplaude el cambio de la Lei de Función Pública".
Non vou a opinar sobre o rigor do sistema seguido para chegar a esta conclusión, dado que tampouco non difire moito das enquisas que fixo a consellería de Educación para chegar a conclusións parecidas, que no seu caso xustificarán as decisións tomadas de antemán.
Coido que tampouco mereceu un enfoque a opinión dos sindicatos maioritarios, que representan aos traballadores da Xunta que si aprobaron as oposicións. Isto non importou nin á Xunta nin ao xornalista que escribiu a noticia.
Tampouco representa algo a considerar a propia existencia do galego o que dá sentido á autonomía, as nosas institucións e ao noso nivel de competencias. En caso contrario, mais valía unificarnos con Castela León, onde non hai ningunha "barreira" senón unha maior proximidade física ao adorado Madrid. Por certo: así aforrábamos funcionarios.
O que me chamou poderosamente a atención é o feito de que se centre a cuestión nos intereses dos candidatos a ingresar no corpo da administración, que obviamente serán que canto máis doado tanto mellor; e non nos administrados, que somos a fin de contas a parte contratante e que paga.
Mais aínda: deberían preguntar os meus fillos qué opinan dos seus exames, e que lles parecería eliminar a metade da materia, pois isto podía dar lugar a un novo titular. Tamén preguntar aos candidatos a gardas civís, que lles parece que se eliminasen as probas físicas; ou aos árbitros, que tamén é unha gaita discriminar aos que se lles puxeron uns michelíns de máis, perdendo o talento psíquico e a ponderación que os obesos aportan ao mundo do fútbol.